بخش ۲۷

برداشت: سپیده‌دم در همان لحظه‌ای که برآمد، در وسط شب تاریک به آرامی تابید.

برداشت: رستم برای آماده شدن به جنگ، زره و سلاح خود را پوشید و به یاد خالق جهان دعا کرد.

برداشت: وقتی که شخص معروف و پیروزمندی به میدان جنگ وارد می‌شود تا انتقام بگیرد و با شجاعت با دشمنانش روبرو شود.

برداشت: به او گفتند از این خواب دلپذیر بیدار شود و با رستم، که دشمنی سرسخت است، همراهی کند.

برداشت: وقتی اسفندیار صدای او را شنید، سلاح دنیا در برابرش کوچک و بی‌ارزش شد.

برداشت: آنگاه او به پشوتن گفت که شیر، به سادگی و بدون ترس از دست مرد شجاع می‌گریزد.

برداشت: هرگز تصور نمی‌کردم که رستم بتواند ببر، گبر و کلاه را به ایوان بیاورد.

برداشت: این بیت به این معناست که آن اسب درخشان که زیر بار است، به خاطر تیرها و زخم‌ها از خود آثار واضحی نشان نمی‌دهد. به عبارتی، با وجود زحماتی که بر آن رفته و نشانه‌هایی که بر تنش وجود دارد، کسی نمی‌تواند به راحتی متوجه مشکلاتش شود.

برداشت: شندیدم که وقتی جادوگر با دستانش به سوی خورشید می‌رود، چنین می‌کند.

برداشت: وقتی از جادوگران خشمگین شدم، به راحتی گذشتم و با عقل و اندیشه رفتار کردم.

برداشت: پشوتن به او گفت با چشمانی پر از اشک که بر دشمن تو باد رحمت و خشم.

برداشت: چرا امروز حالت گرفته و ناراحت است؟ مطمئناً به خاطر این است که شب خواب خوبی نداشتی.

برداشت: در میان این دنیا، چه دلیلی وجود دارد که این دو قهرمان باید این همه زحمت و رنج را متحمل شوند؟

برداشت: می‌دانم که شانس تو کم شده، زیرا دشمنی هر بار به شیوه‌ای تازه به تو حمله می‌کند.

برداشت: در اینجا به فردی اشاره شده که برای محافظت از خود، زره‌ای می‌پوشد. او به رستم، قهرمان بزرگ و مشهور، خبر می‌دهد که شخصی به نام اسفندیار، پهلوان و جنگجوی معروف، به سوی او آمده است. این نشان‌دهندهٔ اهمیت و جدیت موقعیت است و به نوعی فراخوانی برای آمادگی و مقابله با چالش‌های پیش روست.

برداشت: وقتی که رستم تو را دید، فریاد زد و به شدت نگران شد، زیرا نام تو از عالم وجود محو شده بود.

برداشت: تو فراموش کردی که مگر از نژاد سگزی(سکستانی،سیستانی،سکایی) هستی {در حالی که من از نژاد خسروی و شاهانه ام} و تیر و کمان (مجاز از کل ضربات سهمگینی که در نزاع قبلی خورده شد) مرا از یاد بردی

برداشت: از ترفندهای حیله‌گرانه نباید غافل شد، وگرنه ممکن است پای تو هم به جایی بیفتد که دیگر راه برگشتی نخواهد داشت.

برداشت: امروز به شدت تو را می‌زنم، چرا که بعد از این، زنده‌زاد را دیگر نخواهد دید.

برداشت: رستم به اسفندیار گفت که ای کسی که به‌دنبال جنگ هستی و از آن سیر نمی‌شوی

برداشت: از پروردگار جهان و یزدان پاک بترس و جان و خرد را در پستی و ناپاکی غرق مکن.

برداشت: امروز به میدان نیامده‌ام که به جنگ بپردازم، بلکه هدفم طلب آشتی و کسب احترام است.

برداشت: تو با من به ظلم و ستم رفتار می‌کنی و چشم خرد را بسته‌ای (و از دیدن این، عاجز هستی)

برداشت: به آسمان و ستاره‌ها توجه کن و مراقب دل خود باش که آن را به خطر نیندازی.

برداشت: به خاطر نیاور سخنانی که گذشته‌اند، چون ممکن است این یادآوری به دیگران آسیب بزند یا ناراحتی ایجاد کند.

برداشت: اگر به جایی بروی و کسی را ببینی که در خانه‌ام زندگی می‌کند، بدان که خوشحالی تو برای من بسیار ارزشمند است.

برداشت: در دنیای گذشته، گنجینه‌ای را که سال‌های زیادی به دنبالش بوده‌ام، باز می‌کنم و به آن سر می‌زنم.

برداشت: من سنگینی بار گناهانم را به دوش می‌کشم و از خدا می‌خواهم که آن‌ها را از من دور کند.

برداشت: من با تو به راه می‌آیم و هر چیزی که بخواهی، انجام می‌دهم.

برداشت: اگر من او را بکشم، ممکن است او نیز چنین کاری کند. شاید اگر من او را به بند بکشم، او هم همین کار را بکند.

برداشت: من در تلاش هستم تا راه حلی پیدا کنم که زندگی‌ات را از جنگ و درگیری‌ها دور کند و تو را به آرامش برساند.

برداشت: به دقت بنگر که دانای بزرگ چه سخنی گفته است: هرگز نباید ستاره من با ستاره دیگری همراه شود.

برداشت: او در پاسخ گفت که انسان فریب می‌خورد از درگیری‌های روز و از تهدیدات روز.

برداشت: اگر می‌خواهی در زندگی، همچنان به خوشی و موقعیت ابتدایی خود برگردی، باید برای خودت محدودیت‌هایی تعیین کنی و از افراط در کارها پرهیز کنی.

برداشت: چند بار می‌توانی از خانه و کاشانه‌ات سخن بگویی، در حالی که با آشتی و صلح، در دل دیگران را می‌شویی؟

برداشت: رستم دوباره زبان به سخن گشود و گفت: ای شهریار، فراموش نکن که از ستم و ظلم یاد کنیم.

برداشت: هرگز نام مرا در دنیا بد و زشت نبر، چون از این نزاع جز بدی نخواهد آمد.

برداشت: هزاران گوهر را به تو می‌دهم، همچون شاه که از طلا ساخته شده، همانند گوشواره‌ای زیبا.

برداشت: من هزار بنده برای تو می‌آورم که شب و روز به پرستش تو مشغول خواهند بود و لبانی نوشین خواهند داشت.

برداشت: اگر هزار دختر زیبا داشته باشم که با ناز و جلوه خود مانند تاج بر سر هستند، آنها را به تو می‌دهم.

برداشت: من به خاطر تو به دنبال گنج‌هایی هستم که به سام و زال تعلق دارند و می‌خواهم این ثروت را به تو عرضه کنم، ای کسی که نظیرش را هیچ جا نمی‌توان یافت.

برداشت: من همه افراد پاکدل و نیک‌سیرت را از زابلستان برای تو جمع‌آوری می‌کنم و حتی مردانی را نیز از آنجا می‌آورم.

برداشت: این بیت به این معنی است که تا زمانی که تو به دستور دیگران عمل می‌کنی، روح و روانت در دست آن‌ها اسیر و تحت کنترل خواهد بود.

برداشت: بعد از این، به سمت تو می‌آیم، مانند پرستارانی که با عشق و توجه به سراغ فرمانروا می‌روند.

برداشت: این شعر به ما می‌گوید که ای شهریار، کینه را از دل خود دور کن و تلاش کن که شیطان را که نماد بدی‌هاست به عنوان رفیق و هم‌نشین برنگزینی. به عبارت دیگر، بهتر است با افکار و رفتارهای مثبت و نیکو زندگی کنی و از ارتباط با چیزهایی که می‌توانند به تو آسیب برسانند دوری کنی.

برداشت: تنها زمانی که از دیگران جدا شوی، می‌توانی به من نزدیک شوی، زیرا تو هم پادشاهی و هم پرستنده خداوندی.

برداشت: از زنجیر رهایی تا ابد، نام نیک من باقی می‌ماند و کارهای بد تو به پایان می‌رسد.

برداشت: اسفندیار به رستم گفت: تا کی می‌خواهی درباره کارهای نادرست صحبت کنی؟

برداشت: مرا می‌گویی که از راه خدا دور شوم و از دستورات پادشاه جهان فاصله بگیرم.

برداشت: هرکس که از دستور پادشاه دنیا سرپیچی کند، عاقبت به مجازات او دچار خواهد شد.

برداشت: اگر از تلاش و نبرد حوصله و جدیتی نداشته باشی، پاسخ دیگری به من نده.

برداشت: به سرعت به فرد معروف پاسخ داد و گفت: ای پادشاه با استعداد و هنرمند.

برداشت: تو سخنان من را به سخره می‌گیری و سعی می‌کنی با نگاه نادرست خود، به من آسیب برسانی.

برداشت: او در پاسخ گفت: چند بار باید فریب خورد؟ حقیقت این است که به زودی در دام مشکلات و سختی‌ها گرفتار خواهی شد.