بخش ۱۵

برداشت: اسفندیار به رستم گفت: ای دلنواز، سردار معروف و نامدار.

برداشت: من از خبره‌ها و افراد دانا شنیده‌ام که...

برداشت: نیاکان تو که در گذشته زندگی می‌کردند، افرادی سرافراز، دیندار و پاک بودند.

برداشت: دست‌های بی‌ارزش و ناپاک دیوان، در دنیا هیچ‌گاه نمی‌توانند برتری و فزونی پیدا کنند.

برداشت: بسیاری از آثار و نشانه‌های او را پنهان کرده‌اند؛ در حالی که دنیا در حال تغییر و تحول است.

برداشت: آنانی که موهایشان تاریک و چهره‌شان روشن است، وقتی دل کسی به دیدن آن‌ها می‌افتد، ناامید می‌شود.

برداشت: او دستور داد تا به کنار دریا بروند، مگر اینکه پرنده و ماهی او را شاداب کنند و خوشحال شوند.

برداشت: سیمرغ وارد شد و بال‌هایش را گشود، اما در آنجا هیچ نشانه‌ای از مراسم و آیین ندید.

برداشت: او را به مکانی ببر که قبلاً خانه‌اش بوده و در آنجا او را به غذایش برسان.

برداشت: اگر چند سیمرغ می‌خواستند در ناهار حاضر شوند، تن زال در برابر آنها حقیر و بی‌ارزش می‌شد.

برداشت: او را به دیدار محبوبش فرستاد و هیچ کس در این راه خوشحال و راضی نبود.

برداشت: او در حالی که بی‌پوشش است، از میشی که در دستانش دارد می‌خورد و این به نوعی نماد انحطاط و حقارت اوست.

برداشت: وقتی سیمرغ محبتش را بر زال پاشید، آسمان به این ترتیب تغییر کرد.

برداشت: پس از اینکه مدتی از زندگی‌اش را در رنج و ناراحتی سپری کرد، به طرف سیستان، که محل زندگی‌اش بود، حرکت کرد.

برداشت: سام که از بی‌پدری و نادانی خود رنج می‌برد، به دیوانگی و وحشت دچار شده است.

برداشت: خوشبخت و بزرگواران و پادشاهان من، پیشینیان و خیرخواهان من هستند.

برداشت: او را به مقام رفیعی ارتقا دادند و چیزهای زیادی به او عطا کردند و این وضعیت در سال بعد نیز ادامه داشت.

برداشت: درختی زیبا و قدبلند بر اثر برخورد با شاخی به مشکل برخورد کرد و رستم به کمک او آمد.

برداشت: مردی بزرگ و با عظمت، اثر و نشانه‌اش در آسمان‌ها هویدا شده است.

برداشت: پادشاهی بر این اساس به دست آمد و به این ترتیب، فرد در خودپرستی و ناپاکی رشد کرد.