بخش ۱۳

برداشت: وقتی رستم از کنار رودخانه هیرمند عبور کرد، به شدت در فکر و خیال فرو رفت و در دلش اندیشه‌های بزرگ و نامی شکل گرفت.

برداشت: پشوتن به دیدار شاه آمد و او را در امور رهبری و هدایت یاری داد، و در این میان به درون قصر رفت.

برداشت: اسفندیار به او گفت که ما کاری دشوار و سخت را آغاز کرده‌ایم.

برداشت: من نه به کار رستم نیاز دارم و نه به دیدارش اهمیتی می‌دهم.

برداشت: اگر آن کس نیاید، من او را صدا نمی‌زنم، حتی اگر یکی از ما در این مسیر به چالش بیفتد.

برداشت: دل زنده به خاطر خاطرات و احساساتش داغدار می‌شود و از آشنا و نزدیکانش به شدت متاثر و حزین می‌گردد.

برداشت: پشوتن به او گفت: ای برادر برجسته و مشهور، چه کسی می‌تواند مانند اسفندیار باشد؟

برداشت: زمانی که به خداوند نگریستم، ابتدا شما را دیدم که یک چهره شناخته‌شده با دیگری مشابه نیستید.

برداشت: دل من از آن کار به تنگ آمده و حالتی شبیه به بهار دارد، هم از رستم و هم از اسفندیار گرفته‌ام.

برداشت: وقتی به کارهایتان دقت و توجه کنم، باعث می‌شود دیو خُرد، راه خود را ببندد و نتواند به شما آسیب برساند.

برداشت: تو به خوبی از اصول دین و عقل آگاه هستی و همیشه عقل تو را پرورش می‌دهد.

برداشت: از درگیری با جان خود دوری کن و با دقت و توجه به حرف‌های برادر گوش بده.

برداشت: شنیدم که هرچه رستم گفت، بزرگی او به خاطر همراهی با مردم و صفات انسانی‌اش بود.

برداشت: اگر دو پای تو به حرکت درنیاید، نمی‌توانی به راحتی به سوی پیوند و ارتباط تو بیایی.

برداشت: سواری که از نسل و فرزندان سام است، به راحتی و بدون زحمت، نمی‌تواند به دام بیافتد و در بازی‌ها شکست بخورد.

برداشت: همچون پهلوانی که از گردنکشان، دانا در دنیا نشانی نداده است.

برداشت: آن کسی که همیشه خوشایند و پسندیده نیست، چگونه می‌تواند خود را به زنجیر بندد و به حرف دیگری گوش دهد؟

برداشت: اگر کسی سخنان ناخوشایند و ناپسند بگوید، شایسته است که کسی با قدرت و شجاعت جلو او بایستد و او را به سکوت وادار کند.

برداشت: می‌ترسم که این کار باعث شود عیب و نقصی بین دو آدم شریف و بزرگ قرار بگیرد.

برداشت: تو از نظر خرد و توانمندی به مردی بزرگ‌تر و از شاه حکیم‌تر هستی.

برداشت: یکی در جستجوی خوشی و جشن است و دیگری به دنبال جنگ و عداوت. حالا تماشا کن که چه کسی با زیبایی و خوبی ها همراه است.

برداشت: او به فردی مشهور پاسخ داد که اگر من از فرمانروا سرپیچی کنم، چه خواهد شد.

برداشت: در این دنیا، در نکوهش و سرزنش دیگران، همانند پیشگاه خداوند به تحقیق و پژوهش پرداخته می‌شود.

برداشت: نمی‌توانم دو دنیا را به رستم بفروشم، زیرا کسی که دیدگاه دینی دارد، مانند سوزن، به راحتی نمی‌تواند چشم خود را به چیزهایی که ارزش آن‌ها را نمی‌داند، بدوزد.

برداشت: هر چیزی که به تو می‌رسد، نتیجه‌ی پند و اندرزهایی است که به جان و روح تو سود می‌رساند.

برداشت: همه را به هم گفتم که اکنون باید تو را برگزینند، زیرا دل شهریاران از کینه پر شده و به عشق نیاز دارد.

برداشت: سپهبد از دزدان و خرابکاران خواست تا مهمانی کسی را برپا کنند و نگفت که کدام یک را دعوت کنند.

برداشت: وقتی نان خورده شد، جام می را از دژ پرخشونت برداشت و سپس صحبت شروع شد.

برداشت: از آن مرد یاد می‌کند و به یاد پادشاه، جام شرابی می‌نوشد.

برداشت: رستم در خانه‌اش به خاطر خوردن، به وعده‌اش توجه نکرد و از آن چشم‌پوشی کرد.

برداشت: پس از مدتی که گذشت، هیچ‌کس نیامد و رستم به مسیر نگاه کرد و دید که بسیاری در انتظارند.

برداشت: وقتی زمان خوردن نان فرا رسید، او با شجاعت از دل خود گذشته و به چیزی بالاتر از آب رسیده است.

برداشت: خندید و گفت، ای برادر، سفره‌ات را تزیین کن و آزادگان را دعوت کن.

برداشت: فراگیری و به یاد داشتن ویژگی‌ها و رفتارهای اسفندیار، قهرمانی معروف و نامدار، باید سرلوحه کار تو باشد.

برداشت: فرمان داد تا زین اسبش را آماده کنند و همان زین را به زیبایی بیارایند.

برداشت: من دوباره به اسفندیار می‌گویم که کجا کار ما به بدبختی افتاده است.