بخش ۱

برداشت: به نام خداوندی که خورشید و ماه را آفرید و به وسیله نامش به دل‌ها راهنمایی و بصیرت می‌بخشد.

برداشت: خداوند که وجود و حقیقت را به وجود آورده است، از تو نقص و اشتباه نمی‌خواهد.

برداشت: خداوند به ما امید می‌بخشد و پیام‌هایی از بهرام و کیوان و شید را به ما می‌رساند.

برداشت: من نمی‌دانم چگونه او را ستایش کنم، زیرا از فکر و اندیشه‌ام چنان دچار خستگی و نگرانی می‌شوم که حتی جانم هم تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: او باعث پیدایش مکان و زمان شد، و نشانه‌ای از هستی‌اش در زندگی ما باقی گذاشت.

برداشت: از چرخش خورشید تا زمین تاریک، عناصر طبیعی مانند باد و آتش، همان آب پاک را در بر دارند.

برداشت: روح‌ها به وجود خدایی گواهی می‌دهند و آگاهی می‌دهند که تو با او آشنا هستی.

برداشت: هر چیزی که خداوند خلق کرده، به او وابسته نیست، و در سلطنتش باید با افتخار و عظمت ایستاد.

برداشت: از قوانین و ثروت، و همچنین از مقام و سلطنت، از کم و زیاد و از ناز و سرنوشت.

برداشت: همه مردم بی‌نیاز هستند و ما در مقابل او فرمان‌بردار و سر به زیر هستیم.

برداشت: خداوند شب و روز و دنیای گردان را خلق کرد و همچنین نور خورشید، خواب و آرامش و مهر را نیز آفرید.

برداشت: جز خداوند را کسی را معبود و پروردگار ندان، زیرا همه شادی‌ها از اوست و غیر از او به کسی نیازمند نخواهی بود.

برداشت: شگفتی‌های جهان به خاطر رستم کافی است، زیرا داستان او در دل هر کسی وجود دارد.

برداشت: مرد به وسیلهٔ شجاعت و جنگندگی‌اش شناخته می‌شود و همچنین خرد و دانایی و ثباتش از او ناشی می‌گردد.

برداشت: این جمله به ویژگی‌های متفاوت دو موجود اشاره دارد. در خشکی، پیلی با قدرت و استقامت وجود دارد که نمایانگر توانمندی و استواری است. اما در دریا، نهنگی هوشمند و با بینش به تصویر کشیده می‌شود که نماد دانش و بصیرت است. در نهایت، این تضاد بین قدرت فیزیکی و خرد و دانایی را نمایش می‌دهد، به طوری که هر یک در محیط خود بهترین عملکرد را دارد.

برداشت: حالا ما جنگ بزرگ کاموس را به یاد می‌آوریم و آن را با کلام خود بیان می‌کنیم.