بخش ۱۸

برداشت: بسیاری از رنج‌ها و سختی‌هایی که انسان‌ها در زندگی تجربه کرده‌اند، به خاطر آرزوی بزرگ شدن و رسیدن به مقام و منزلت عالی بوده است.

برداشت: در نهایت، چیزی که به عنوان بستر وجود دارد تنها خاک است و از آن، فقط ضرر و زهر به‌دست می‌آید، نه چیزی مفید مثل تریاک.

برداشت: اگر می‌دانی که در این دنیا مدت زیادی نمی‌مانی، پس چرا بر سر خود تاج آز و طمع می‌گذاری؟

برداشت: اگر خواسته‌های درونی‌ات را نادیده کنی و آنها را مدفون سازی، در نهایت سرنوشت تلخی خواهی داشت و نمی‌توانی از آسیب‌های آن رهایی یابی.

برداشت: خوشی و شادی تو در این دنیا کافی است، زیرا غم و رنج تو تنها به خاطر دیگران است.

برداشت: تو در سختی و رنج هستی، اما دیگران به راحتی زندگی می‌کنند و به سوى مرگ و تابوت تو توجهی ندارند.

برداشت: شادی نیز به او خواهد رسید و سرش در زیر غم‌ها فرو خواهد رفت.

برداشت: به یاد داشته باش که زندگی زمان زیادی را به هدر ندهی و در عوض به کار نیکو و خدمت به عدالت بپرداز.

برداشت: از خدا بترس و به دیگران آسیب نرسان. راه نجات همین است و بس.

برداشت: اکنون ای انسان دانا و باهوش، در گمان و پندار غرق نشو و از دشواری‌ها و مشکلات دوری کن.

برداشت: پروردگار تو همان خالق توست و اوست که تو را تربیت کرده و بر تو رحمت دارد.

برداشت: وقتی که به فکر و تأمل فرو می‌روی، درباره وجود و هستی سوال نکن و قضاوت نکن.

برداشت: نشستن کنار کسی که به خداوند اعتقاد ندارد و به راحتی از زندگی لذت می‌برد، مناسب نیست.

برداشت: اگر دل کسی نابینا باشد و سرش بی‌خود و بی‌خرد، او را نمی‌توان به عنوان یک فرد با智慧 و فهمیده در نظر گرفت.

برداشت: ز وجود، نشانه‌هایی بر روی آب و خاک وجود دارد. بنابراین، از دانش خود به درستی استفاده کن و خود را در جاهای نادرست و خطرناک نینداز.

برداشت: او کسی است که قدرت و دانش دارد و خالق عقل و جان نیز اوست.

برداشت: خداوند جهان و فضا و زمان را خلق کرد، و این کار را در مقیاس‌های بسیار کوچک و بزرگ انجام داد، از جانداران ریز مانند پشه گرفته تا موجودات عظیم‌الجثه مانند فیل.

برداشت: سالار ترکان در دل به خود گفت که من برمی‌خیزم و از جمع فاصله می‌گیرم.

برداشت: چنان که جوان شاهزاده به قتل رسید، هیچ‌کس ندانست که پشت سر او تنها ثروت و جنگاوری بوده است.

برداشت: خداوند از پشت او درختی را رویاند که بار آورده است.

برداشت: آن کسی که با او صحبت می‌کند، می‌گوید که جز تو هیچ‌کس در این دنیا وجود ندارد و خالق و پروردگار او فقط تو هستی.

برداشت: خداوند کسی است که خورشید، زحل و ماه از او هستند و همه پیروزی‌ها و نظام وجود تحت فرمان اوست.

برداشت: خداوند خالق و راستین، از تو نقص و کمبود نخواهد خواست.

برداشت: جز با اراده و دستور او، راهی وجود ندارد و خورشید و ماه نیز از این دانش و حقیقت بی‌خبرند.

برداشت: گودرز پیر به پسرش دستور می‌دهد که باید به توران برود و این کار ضروری و اجتناب‌ناپذیر است.

برداشت: به دستور او، گیو به میدان آمد و با شجاعت مانند شیر جنگجو ظاهر شد.

برداشت: هر کسی که در مسیرش به تنهایی فردی را مشاهده کرد، به سرعت به مرز توران رسید.

برداشت: زبانت را مانند زبان کیخسرو زیبا و فصیح کردی و از او نشانه‌ای خواستی.

برداشت: وقتی گفتی که از شاه خبری ندارم، بدنش را به سرعت از جانش خالی کردی.

برداشت: توی دام او گرفتار شدی و به خاطر زیبایی‌اش، از خود بی‌خود شدی.

برداشت: کسی که راز و اسرارش را ندانسته باشد، به هیچ‌وجه صدای او و نامش را نخواهد شنید.

برداشت: یک نفر را همراه خود می‌برد و او را از آن جمع راهنمایی می‌کند.

برداشت: او به آرامی و بیداری در کنار او حرکت می‌کرد و راز خود را برای او آشکار نمی‌کرد، تا مدتی که این کار ادامه داشت.

برداشت: روزی به او گفتم که وقتی در دنیا از تو چیزی بپرسم، باید در دل بماند و پنهان باشد.

برداشت: اگر بر این باور باشی که از تو حقیقتی پیدا کنم، به وسیله‌ی علمم می‌توانم دل خود را از هر کمبودی پاک سازم.

برداشت: هر چیزی که بخواهی از من، من بدون خستگی و تردید به تو می‌دهم، زیرا تو ارزشمند و بزرگ‌مایه‌ای.

برداشت: پاسخ داد که دانش کافی است، اما این دانش در افراد مختلف به صورت پراکنده وجود دارد.

برداشت: اگر از کسی که می‌پرسی خبر دارد، تو از زبان او هیچ پاسخ و چیزی نخواهی شنید.

برداشت: کیخسرو به او گفت: حالا او کجاست؟ باید به من حقیقت را بگویی.

برداشت: او چنین پاسخ داد که هرگز چیزی به این شکل نشنیده‌ام و هیچ‌گاه تا به حال چنین نامی را نپرسیده‌ام.

برداشت: پس از دریافت این پاسخ از راهنمای خود، شمشیر را به‌دست گرفت و آن را بر سر دشمن فرود آورد.

برداشت: او به سوی توران می‌رفت، همچنان که بی‌هدف می‌گردد، تا شاید جایی از شاه نشانی بیابد.

برداشت: بعد از گذشت هفت سال، در میان سختی‌ها و ناملایمات، به آرامش و آزادی دست یافت.

برداشت: در این بیت، اشاره به زندگی سخت و دشواری‌هایی است که انسان‌ها با آن مواجه‌اند. گور به معنای جاندارانی است که در طبیعت زندگی می‌کنند و چرم گور به جنس مقاوم و سخت اشاره دارد. همچنین، کلمه "شور" به تلخی و ناخوشی اشاره دارد. به طور کلی، بیان‌کننده این است که انسان‌ها گاهی مجبورند با مواد و شرایط ناخوشایند زندگی کنند.

برداشت: در بیابان و کوه‌ها با زحمت و دشواری در حال حرکت بود، دور از جمع و مردم.

برداشت: به قدری او بد بود که روزی شخصی با تفکر و اندیشه به تماشای او نشسته بود، و در کنار او یک جنگل سرسبز و پربار نیز وجود داشت.

برداشت: در این مرغزار، غم و اندوه به میان آمده و در حالی که دنیا شاداب و خوشحال است، دل انسان غمگین است.

برداشت: در اینجا، شخص منظره‌ای زیبا از زمین سرسبز و چشمه‌ای پرآب را مشاهده می‌کند و این مکان را محلی برای آرامش و استراحت می‌بیند.

برداشت: او از سوارکاری پیاده شد و اسبش را در جایی گذاشت. سپس استراحت کرد و در دل به فکر و اندیشه مشغول بود.

برداشت: او می‌گفت که دیو خبیث بر قهرمان بدی خواب دید.

برداشت: من از کیخسرو نشانی نمی‌بینم، بنابراین نمی‌دانم چه چیزی دارم که بتوانم خودم را به جلو بکشم.

برداشت: اکنون اگر دوستانم به جنگ بروند، در میان شادی و خوشی، غمگساران من در دل خواهند بود.

برداشت: یک نفر به دنبال نام و شهرت است و دیگری روزهای خوشی را تجربه می‌کند. بخت من بر روی یک گنبد روشن و جالب مانند گوز درخشیده است.

برداشت: همواره برف می‌افشانم و در این حال، پشت من به‌گونه‌ای خمیده است که شبیه کمان شده است.

برداشت: خسرو هیچ‌گاه از مادر زاده نمی‌شود؛ اگر هم به دنیا بیاید، سرنوشتش را به باد می‌دهد.

برداشت: من به خاطر دنبال کردن کسی دچار رنج و سختی هستم که برای نوشیدن زهر خواهد مرد.

برداشت: سرش پر از غم بود و در آن دشت به دنبال پادشاهی می‌گشت که او را بخواهد.

برداشت: شخصی از دور چشمه‌ای درخشان را دید که مانند سروی بلند و زیبا، آرامش را به دل او می‌بخشید.

برداشت: یک نفر جامی پر از شراب را در دست گرفته و با خُود (عطر و رنگ) خوشبو و زیبا، بر سرش می‌بالد.

برداشت: از بالا، فضیلت الهی آشکار شد و پرچم خرد و دانایی برافراشته گردید.

برداشت: تو گفتی منوچهر بر روی تخت زیبای عاج نشسته و بر سرش تاجی از طلا و جواهرات است که به خاطر پیروزی‌ها بر او گذاشته شده.

برداشت: بوی عشق و محبت از چهره‌اش به مشام می‌رسد و زیبایی تاج را از موهایش حس می‌کنم.

برداشت: به دل گفت: گیو، هیچ‌کس جز شاه چهره‌ای به این زیبایی ندارد و چنین زیبایی از آن هر کسی نیست.

برداشت: یک نفر به سرعت به جلو می‌دوید، به محض اینکه به تنگی رسید، گفت که به سمت شاه برود.

برداشت: زمانی که مشکلات و گره‌های زندگی کم‌کم باز می‌شوند، آنجا است که درد و رنج او نمایان می‌شود و در عوض آن گنج و ثروت با ارزش او نیز به ظهور می‌رسد.

برداشت: وقتی کیخسرو چشمه را دید، خندید و دلش شاد شد.

برداشت: به دل گفتم که این گرد و غبار هیچ نیست جز گیو، و در این مرز، هیچ نشانی از نیو وجود ندارد.

برداشت: مرا با خود می‌خواهد تا به ایران ببرد و در آنجا مرا به مقام سلطنت برساند.

برداشت: وقتی گیو به نزد او رسید، او را ستایش کرد و به او گفت: ای بزرگوار و مشهور!

برداشت: من قصد دارم که تو، فرزند سیاوش، از نسل کیانیان و پادشاهی کیخسرو باشی.

برداشت: شاه به او پاسخ داد که تو گیو، مرد نامدار گودرزی هستی.

برداشت: گیو به گودرز گفت: ای سر راستین، داستانی را که با تو پیش آمده است، برای من بگو.

برداشت: به چه کسی خبر داده‌ای که با خوشی و فرح، از جانب کشواد و گیو باشد؟

برداشت: کیخسرو به فردی می‌گوید: ای دلیر و شجاع، مادر من تو را از طرف پدرم یاد کرده است.

برداشت: از خمیره خدایی و پایه‌ی الهی، سخن گفتن به هنگام مناسب و وقتی که پند و نصیحت به انسان می‌رسد، نشانه‌ی عاقلانه‌ای است.

برداشت: او با مادر مشهورش می‌گفت که از این دنیا چه بدی بر سرش می‌آید.

برداشت: در نهایت، کیخسرو نمایان خواهد شد و رمز و رازهای پیچیده را حل خواهد کرد.

برداشت: زمانی که جهان‌دار نیو با افتخار از ایران به میدان بیاید، گویی همه چیز تغییر می‌کند.

برداشت: او را به سمت تخت ایران برد و در میان بزرگان و شیران قرار داد.

برداشت: دنیا با قدرت و اراده مردان بزرگ به سامان می‌رسد، همان‌طور که دشمنی و کینه ما را به جایگاه خود می‌رساند.

برداشت: به گیو گفته می‌شود که ای سر دسته‌ی سرکشان، از بزرگی و مقام تو چه نشانی وجود دارد؟

برداشت: نشان سیاوش در دل گلستان نمایان بود، مانند نقطه‌ای در میان زیبایی‌های طبیعت.

برداشت: لطفاً بازوی خود را برای من نشان بده، زیرا مشخص است که تو در میان جمعیت چه شخصیتی داری.

برداشت: پادشاه بدن خود را برهنه نشان داد و گیو به آن نشان سیاه نگاه کرد.

برداشت: این بیت به این معناست که آنچه از دوران کیقباد به جا مانده، اصل و نسب نیکو و درستی است که به کیانیان تعلق دارد.

برداشت: وقتی گیو آن نشانه را دید، به احترامش نماز گزارد و آب ریخت و رازهایی را whispered.

برداشت: او را به آغوش خود گرفتم و از خوشحالی بر او درود فرستادم.

برداشت: از ایران پرس و جو کنید و درباره تخت و جایگاه گودرز و رستم نیکوکار تحقیق کنید.

برداشت: به او گفت گیو، ای فرمانده‌ی جهان که تو همیشه سرافراز، هشیار و خوشحال هستی.

برداشت: اگر صاحب قدرت و سلطه، خوب و بد مرا به درستی نشان می‌داد، بهتر بود که همه چیز بهشت‌مان به نظر می‌آمد.

برداشت: سروکار با هفت کشور است که بزرگ‌منشی و مقام شاهانه را به کسی می‌دهند و او را با تاجی بر سر می‌گذارند.

برداشت: دل من به این شادابی و خوشحالی نبود، مگر اینکه چهره تو را در سرزمین توران دیدم.

برداشت: چه کسی در این دنیا می‌داند که من زنده‌ام؛ حتی اگر به خاک سپرده شوم یا در آتش بیفتم؟

برداشت: شکر و سپاس خداوندی را که این دشواری و رنج را به خوشی و سعادت تبدیل کرده است.

برداشت: خسرو و دوستش از آن جنگل خارج شدند و در راه از دیگران درباره کاووس شاه سوال کردند.

برداشت: او به مدت هفت سال از غم و درد رنج می‌برد؛ این درد و رنج به دلیل بیدار بودن و نداشتن خواب کافی و همچنین به خاطر کم‌خوردن بوده است.

برداشت: او به طور کامل با شاه صحبت می‌کرد و از او می‌پرسید که خالق جهان چه بر سر آن آورده است.

برداشت: به یادآوری خواب و خواب‌دیدن‌های گودرز و همچنین سختی‌ها و رنج‌هایی که کشیده، شامل مشکلات و دردها و در عین حال آرامش و ناز و محبت در زندگی‌اش.

برداشت: در سال‌هایی که کاووس بر تخت سلطنت بود، فرزندش به دلیل درد و رنجی که کشید، بدون نیرو و توانایی باقی ماند.

برداشت: رنگ و بوی ایران به همه جا پخش شد و سرانجام همه جا را به ویرانی کشاند.

برداشت: دل خسرو به خاطر درد و رنجش به شدت آتش گرفته است، به‌طوری‌که مانند آتش تابش نور رخش او را روشن کرده است.

برداشت: او به او گفت: حالا که از رنج و سختی‌های طولانی رها شده‌ای، بختت آرامش و نعمت را به تو خواهد بخشید.

برداشت: ای کاش مانند پدرم باشی و با کسی از من سخن نگویی، تا ببینی زمان چه بر سر من خواهد آورد.

برداشت: سپهبد بر روی اسب گیو نشسته و نیو در جلو، به صورت پیاده در حال حرکت است.

برداشت: هر کسی که به او نزدیک می‌شود، به سرعت با تیغ هندی‌ای که در دست دارد، آماده حمله و دفاع است.

برداشت: گویی گیو که شخصیت معروفی است، از خواب بیدار شده و گردن او زیر خاک و گل مدفون شده است. این تصویر نشان‌دهنده مرگ یا پایان زندگی اوست.

برداشت: به سوی سیاوش رفتند، در حالی که دو نفر به شدت تحت تأثیر احساسات و هوش خود قرار گرفتند.

برداشت: فرنگیس را به عنوان یک همراه پنهانی انتخاب کردند و بر این اساس کارهایی را برای او انجام دادند.

برداشت: هر سه نفر به راهی خواهند رفت که چهره‌ای پنهان از شجاعان جنگجو دارند.

برداشت: فرنگیس گفت اگر تأمل کنیم، بر دل‌های خود فشار می‌آوریم و دنیا را برای خودمان تنگ می‌کنیم.

برداشت: با این آگاهی، افراسیاب نمی‌تواند راحتی و آرامش خود را به دست آورد و نمی‌تواند به خوبی استراحت کند.

برداشت: بیایید مانند کارهای دیو سپید، دل را از زندگی و لذت‌ها خالی کنیم و ناامید شویم.

برداشت: هیچ‌کس نه در عالم آشکار و نه در پنهان، زنده‌ای از ما را نخواهد دید.

برداشت: دنیا پر از افرادی است که بدخواه و دشمن هستند و همه جاهایی که ما در آن زندگی می‌کنیم، مملو از نیروهای منفی و شر است.

برداشت: ای شاه بزرگ، فرزند من، به حرف من گوش کن و از توصیه‌ام بهره ببر.

برداشت: اگر آن مرد بداند، آتش سوزی بزرگی در سرزمینش به پا می‌شود.

برداشت: در اینجا به یک چمنزار اشاره شده که از اینجا چندان دور نیست و در یک سمت، راهی وجود دارد که سواران از آن گذر می‌کنند.

برداشت: جویباری که آبش به راحتی روان است، باعث می‌شود که انسان با دیدنش refreshed و شاداب شود.

برداشت: سوار شو و افسار را بگیر، به سمت چمنزارهای صبحگاهی برو.

برداشت: وقتی خورشید بر قله آسمان قرار می‌گیرد، فرماندهی به خواب و خوراک می‌پردازد.

برداشت: هر چیزی که در این دشت وجود دارد، برای نوشیدن آب به کنار جوی آب می‌آید.

برداشت: به بهزاد نگاه کن، وقتی زین و لگام به او بدهی، او آرام و مطیع خواهد شد و تو می‌توانی به راحتی قدم پیش بگذاری.

برداشت: وقتی که به او نزدیک می‌شوی، چهره‌ات را زیبا نشان بده و با محبت، صورتش را ببوس.

برداشت: سیاوش وقتی از جهان دلسرد و ناامید شد، چهره روز روشن برای او تاریک و تیره گردید.

برداشت: شبرنگ به بهزاد گفت که از اینجا به بعد، فرمان نده و از این مکان دور نشو.

برداشت: در دنیای آزاد و طبیعت، مانند کوه‌ها و دشت‌ها زندگی کن، تا زمانی که مانند کیخسرو کسی به سراغت بیاید و تو را بخواهد.

برداشت: با عزم و اراده‌ای قوی به میدان بیا و با قدرت دشمن را شکست بده. زمین را با شجاعت و سختی زیر پا بگذار.

برداشت: به زیر سوار از اسب سالار نیو پیاده شد و به سمت گیو روانه گردید.

برداشت: بدانید که او با شتاب و سرعت چهره‌اش را بالا برد، همچنان که مردم به دنبال راه‌حلی بودند.

برداشت: وقتی وسیله‌ای در شرایط سختی قرار می‌گیرد، به مرحله‌ای از راحتی می‌رسد و دوباره به حالت عادی برمی‌گردد.

برداشت: بهزاد نگاهش را به کسی دوخت و وقتی او را دید، نفسی عمیق از دل بیرون آورد که به مانند هوای سرد بود.

برداشت: سیاوش را دید که با شکوه و زیبایی مانند پلنگی بزرگ و باصدای تیراندازی ایستاده است.

برداشت: او پای خود را در جایی که ایستاده بود، در آب فرو نبرد و دستش را به جلو نیاورد.

برداشت: وقتی کیخسرو او را با آرامش پیدا کرد، به دنبال او رفت و با زین خود به سمت او شتافت.

برداشت: به چشمان او دست بمالید و بر چهره و مویش نوازش کنید.

برداشت: او افسارش را به دستش داد و زین را بر پشتش قرار داد. یاد پدرش را با درد و غم به خاطر آورد.

برداشت: وقتی که بر روی مرکب نشسته و پاهایش را فشرد، آن حیوان سنگین وزن از جا بلند شد.

برداشت: این جمله به این معناست که مانند باد، ناگهان حرکت کرده و غیب شدم و از گیو (که یک شخصیت داستانی است) ناپدید گشتم. به عبارتی، با سرعت و بدون هیچ نشانه‌ای، از نظرها دور شدم.

برداشت: دل گیو غمگین شد و به حالت خیره‌سران باقی ماند. او در این حالت نام خداوند را بر زبان آورد.

برداشت: او می‌گفت که اهریمن، برای یافتن راهی چاره‌ساز، یک بار به شکل و ظاهری متفاوت جلوه‌گر شد.

برداشت: اکنون روح خسرو (پادشاه) از بین رفته و درد و رنج من هم تنها همین زجر بدی است که در جهان برای من تبدیل به گنج شده است.

برداشت: زمانی که نیمه‌ای از کوه بزرگ جدا شد، آن اسب سیاه دوباره به راه خود ادامه داد.

برداشت: گیو به پیش شاه نیو می‌رفت و با دل بیدار خود گفت: “همواره در اینجا بمان تا به پیش او برویم.”

برداشت: شاید بتوانم افکار و اندیشه‌های قهرمانانه‌ام را به وضوح و روشنی بیان کنم.

برداشت: به گیو گفت: ای پادشاه بزرگوار، شایسته است که رازی که بر تو معلوم است، به‌طور علنی بیان کنی.

برداشت: اگر تو با زیبایی و جمال الهی آراسته شوی و به مقام بلندی برسید، در آن صورت می‌توانی در عمق وجود خود زیبایی‌ها و امکان‌های شگفت‌انگیزی را ببینی.

برداشت: او به او گفت: از این اسب با اصالت، یک فکر در دل تو به یاد تو آمده است.

برداشت: پهلوان به این فکر بود که شیطانی بر سر این جوان آمده است.

برداشت: اکنون که او رفت، غم و رنجی که داشتم را به باد فرستاد و در حالی که دلم شاد بود، بسیار ناراحت و ناامیدم کرد.

برداشت: گیو، دلاور و ماهر، از سوی اسب به صحنه آمد و با هشدار به شاه نیو، او را ستایش کرد.

برداشت: روز و شب بر تو خوشی و سعادت باد و سر بدخواهان تو از تو دور باد.

برداشت: پروردگار با فضل و استعداد و ذهن و تدبیر خوب، هنر را به کسانی عطا می‌کند که دارای اصل و نژاد نیکو هستند.

برداشت: از بالا به ایوان، چهره‌ای توام با تفکر و اندیشه را قرار دادند، که به دنبال راهی برای فهم و بررسی بود.

برداشت: وقتی که به فرنگیس رسیدند، مدتی درباره راه طولانی صحبت کردند.

برداشت: بدان که وقتی کار آنها پنهان است، هیچ‌کس از اسرارشان آگاه نمی‌شود.

برداشت: فرنگیس وقتی چهره بهزاد را دید، از شدت اشک، رنگش را باخت و ناپدید شد.

برداشت: دو چهره را بر یال و برش گذاشت و به خاطر درد سیاوش، یادهای زیادی را زنده کرد.

برداشت: وقتی که اشک‌هایش به‌قدر آب روان شد، بی‌فکر و بی‌پروا به سوی گنجینه‌ای رفت که پر از ارزش‌ها و معانی است.

برداشت: در یک ایوان، گنجی پنهان وجود داشت که هیچ‌کس در جهان از وجود آن خبر نداشت.

برداشت: یک گنجینه پر از دینار، زره و یاقوت بسیار وجود داشت.

برداشت: گنج و ثروت گوپال و قدرت‌های بزرگ، همانند خنجر، شمشیر و گرزهای سنگین هستند.

برداشت: او در را به روی پسر باز کرد و چهره‌اش پر از خون بود و به خاطر درد، جگرش را آزرده و ناتوان به نظر می‌رسید.

برداشت: او به گیو گفت: برای اینکه به ارزش واقعی چیزها پی ببری، باید زحمت بکشید و رنج ببینی تا بفهمی از گنج‌های ارزشمند چه چیزهایی را می‌توانی بدست آوری.

برداشت: از سکه و جواهرات با ارزش، از سنگ‌های قیمتی و تاجی که با جواهر تزیین شده است.

برداشت: پهلوان قبل از هر چیزی به او سلام کرد و گفت: ای رئیس بانوان، به تو احترام می‌گذارم و تو را می‌ستایم.

برداشت: همه ما محافظان هستیم و گنج واقعی در دستان توست؛ فدای کردن جان و تحمل درد و زحمت برای به دست آوردن آن، تنها از آن توست.

برداشت: زمین به لطف وجود تو به بهار بهشتی تبدیل می‌شود و آسمان از تو خوبی‌ها و بدی‌ها را به وجود می‌آورد.

برداشت: جهان در مقابل فرزند تو به خدمت درآمده است و سر بدخواهانی که می‌خواهند تو را آزار دهند، به خاک افتاده است.

برداشت: زمانی که چشم گیو به آبشار افتاد، درع سیاوش را برداشت و انتخاب کرد.

برداشت: از جواهرات با ارزش‌تر، آنچه را که بیشتر می‌درخشد انتخاب کردند و به اندازه‌ای از آن را برداشتند که باب میل و پسندشان بود.

برداشت: این جمله به توصیف ویژگی‌های یک درخت و ارتباط آن با یک قهرمان اشاره دارد. درختی سرشار از نیرو و قدرت، که شبیه به نشانه‌ای از heroic یا قهرمانی است. به طور کلی، تشبیه درخت به قهرمان و استفاده از واژه‌هایی نظیر "ترگ" و "پرمایه" به معنای قوت و شکوه در ارجاع به هر دو تصویر به کار رفته است.

برداشت: پادشاه با قدرت و استحکام، گنجینه‌ای را در بیابان قرار داده و بر سر راه قرار داده است.

برداشت: زمانی که این کار انجام شد، زین را از رویشان برداشتند و بر روی آن بادپایان با آفرین قرار دادند.

برداشت: فرنگیس دستمالی به سر گذاشت و هر سه نفر مانند باد به سرعت رفتند.

برداشت: سران به سمت ایران حرکت کردند، باElm و در خفا مانند چیزی که به آرامی انجام می‌شود.

برداشت: شهر به طور کامل پر از صحبت و گفت و گوی مردم شده است، زیرا خسرو به ایران آمده است.

برداشت: این صحبت دیگر برای مدتی در دل نگه داشته نشد و کسی به نزد عارفان آمد و بیان کرد.

برداشت: گیو، پهلوان سرافراز ایرانی، به نزد شاه نیو، که دلش بیدار و هوشیار است، حاضر شد.

برداشت: به سمت شهر ایران، فرنگیس و شاه را به جلو می‌رانند تا آماده نبرد شوند.

برداشت: وقتی پیران صدای غمگینی را شنیدند، بسیار نگران شدند و مانند برگ درخت لرزیدند.

برداشت: از میان جنگاوران، کلباد را انتخاب کرد، مانند نسیه و گردن‌بند از جنس فولاد.

برداشت: فرمان داد که سه‌صد سوار ترک به سرعت به سوی میدان جنگ بروند.

برداشت: سر گیو را بر نیزه گذاشتند و گفتند که فرنگیس را باید در خاک پنهان کرد.

برداشت: کیخسرو که مردی با شرافت و نجابت است، به خاطر بدی سرنوشت، هم خودش را و هم تمام سرزمینش را در خطر می‌بیند و از این موضوع ناراحت است.

برداشت: یک گروه از جنگجویان، همراه با جوانانی روشنفکر و آگاه، به سوی نبرد رفتند.

برداشت: فرنگیس با سختی و زحمت زیادی، پسرش را خواب کرده بود.

برداشت: از طریق تجربه‌ها و سختی‌هایی که در مسیر زندگی به دست آمده، گیو، نگهبان و حامی جهان‌جویان را راهنمایی می‌کند.

برداشت: دو نفر خوابیده‌اند و گیو با درد و عصبانیت به راه سواران نگاهی انداخته است.

برداشت: در دل طبیعت و میان درختان، اسب گیو به گونه‌ای می‌گذرد که شایسته مردان قدرتمند و برتر باشد.

برداشت: در اینجا شخصیت، زره‌ای به تن دارد و روی سرش سپری است. دلش پر از شجاعت و عشق است، اما در عین حال بدنش در آستانه مرگ به نظر می‌رسد.

برداشت: وقتی از دور سپاه را دید، دستش را بلند کرد و شمشیر را از میان درآورد.

برداشت: صدایی بلند برخاست مانند ابر، که در نتیجه آن هم ذهن و هم چشمان شیر در تاریکی فرو رفت.

برداشت: سوارانی که به میدان آمده بودند، به خاطر خشم او مانند گرد و غبار پراکنده شدند و مانند سنگ لاجورد متلاشی شدند.

برداشت: گاهی با خنجر و گاهی با گرز، آهن را از بالای بلندی فرو می‌ریخت.

برداشت: از آن زخم، دلیران دلاور از نبرد سیر شدند و خسته گشتند.

برداشت: دل گیو از شدت خشمش شاد و خندان شد، مانند این که چشمه‌ای که به دریا می‌ریزد، باعث می‌شود چشم‌ها پر از آب شوند.

برداشت: پس از آن، او را در میان لشکری قرار دادند که به اندازه شیر قدرتمند و قوی بود.

برداشت: جنگگاه به میدان نبردی تبدیل شد که در آن، نور خورشید و ماه پنهان شد.

برداشت: دل شیر در نیستان به غم گرفتار شد، زیرا خون نیستان او را به یاد می‌آمد و او را مثل میستان به عواطفش نزدیک کرد.

برداشت: از آن‌ها تیرهای زیادی به سمت گیو پرتاب کردند و سواران از این کار خسته و دلزده شدند.

برداشت: در گذر از دشت، به شخصی گفته شد که این کوه، صخره‌ای سخت و محکم است و شباهتی به موی یا نرمی ندارد.

برداشت: همه خسته و ناراحت شدند و دوباره به حضور افراد باتجربه و محترم مراجعه کردند.

برداشت: تمام غارها و دشت‌ها پر از کشته‌ها بود و خون زمین را مانند گل ارغوان رنگین کرده بود.

برداشت: وقتی دلیر به کیخسرو نزدیک شد، تمام وجودش از خون و خشم پر شده بود و آماده بود تا مانند یک شیر حمله کند.

برداشت: به او گفتند: ای پادشاه، دل خود را شاد نگه‌دار و اندیشه‌ات را از نگرانی‌ها آزاد کن.

برداشت: یک گروه به ما حمله کردند، مانند گرگی جسور و تند و چابک.

برداشت: آن کسانی که بازگشتند، انگار زندگی کرده‌اند، اما با دیدن آن‌ها باید بر سختی‌ها و دردهایشان گریست.

برداشت: من نمی‌دانم که چه کسی به اندازه رستم گذشته‌اش در نبرد با ایران به میدان می‌آید و با من می‌جنگد.

برداشت: خسرو دین پاک که بسیار شاد شده بود، او را ستایش کرد و به خاطر خوبی‌هایش، بسیار تمجید و تحسینش کرد.

برداشت: آنها چیزی را که پیدا کرده بودند، با شتاب به سوی راهی رفتند که هیچ مقصدی نداشت.

برداشت: وقتی ترک‌ها به نزد پیران رفتند، به شدت خسته، درمانده و اشک‌ریزان شدند.

برداشت: پیران به کلباد گفتند که چنین شگفتی را نباید پنهان کرد و باید درباره‌اش صحبت شود.

برداشت: شما با گیو چه کرده‌اید و خسرو کجاست؟ این صحبت‌ها به چه منظور است؟ لطفاً راست بگویید.

برداشت: او به کلباد گفت: ای پهلوان، اگر من زبانم را بگشایم و سخن بگویم، چه می‌شود؟

برداشت: گیو، دلیر و شجاع، چه کارهایی در میدان مبارزه انجام داد. دل تو وقتی به یاد آن چیزها می‌افتد، سیر می‌شود و به دشت جنگ پرواز می‌کند.

برداشت: تو بارها در میدان جنگ، به من توجه کرده‌ای و جنگیدن من را نیز پسندیده‌ای.

برداشت: به طور قطع، تو بیش از هزار موgift از من دریافت کردی، ای نامدار گوپال.

برداشت: سرش به گونه‌ای است که گویی مانند سندان محکم و استوار شده و دستانش به اندازه‌ای قوی شده‌اند که شبیه دندان‌های فیل به‌نظر می‌رسند.

برداشت: من رستم را بارها دیده‌ام و از جنگجویان دیگر نیز شنیده‌ام.

برداشت: در هیچ جنگ و مبارزه‌ای، ندیدم که زخمی این‌قدر ثابت و مقاوم باشد.

برداشت: همیشه تو شتابان و پرجنب‌وجوش بودی، مانند فیل بزرگی که در حال خروش است.

برداشت: متن اشاره به این دارد که افراد مسن از یادآوری یک موضوع خاص ناراحت و عصبانی هستند و بر این باورند که یادآوری آن، شرم‌آور است و بهتر است دیگران نیز به آن موضوع اشاره نکنند.

برداشت: تو با چندین سخن و نقشه، اهل مردان را به هیجان نیاور، زیرا این کار تنها از یک سوار نیست.

برداشت: تو رفتی و دیگر در کنار نیستی، همانند یک قهرمان بزرگ، که به شجاعت شیرانی در نبردها معروف است.

برداشت: اکنون تو گیو را مانند یک فیل نیرومند ساخته‌ای و در میان دلیران، نام تو به بدی مشهور شده است.

برداشت: وقتی افراسیاب از این موضوع باخبر شود، تاج پادشاهی را برای خود به دست خواهد آورد.

برداشت: دو قهرمان شجاع و سوارکار با چنین سپاهی به میدان نبرد آمده‌اند.

برداشت: شما با سوارانی که از دلیران ترکان بودند، مواجه شدید و آن‌ها بسیاری را در پشت خود به قتل رساندند.

برداشت: این عبارت به این معناست که با وجود اینکه افراد زیادی در میدان نبرد حضور دارند، اما به نظر می‌رسد که هیچ‌یک از آن‌ها شجاعانه عمل نمی‌کنند و در واقع هیچ کسی در جنگ جدی نیست. همچنین بر اهمیت شجاعت و عمل در مواقع حساس تأکید می‌شود.