بخش ۱۱

برداشت: گیو به پهلوان گفت: ای نازنین، تو را به عنوان شهریار و گوان می‌شناسم.

برداشت: رسم بر این است که اگر به داد و ستد با افراسیاب برسم، دیگر در این راه نخواهم ماند و به این منظور از راه عبور نمی‌کنم.

برداشت: می‌خواهم در میانه پل بایستم و به آن فردی که بدگمان است نگاهی بیندازم و او را از طرف دیگر پل برای لحظه‌ای به تماشا بزنم.

برداشت: بدان که زمانی که دورتنیاها و گردان‌ها به ما یاری می‌رسانند، لحظات شاد و شگفت‌انگیز به پایان می‌رسد.

برداشت: تازیان به سر پل رسیدند و دو زاغ که کمان به زه کشیده بودند، آنجا ایستاده بودند.

برداشت: به محض نزدیک شدن به پل، درفش (پرچم) ظالمی را مشاهده کرد.

برداشت: او از روی آب عبور کرده و به پیش سپاه افراسیاب می‌رود.

برداشت: تهمتن (رستم) زره بر تن کرد و بر شیری نشسته است که نقش و شکل خاصی دارد. این تصویر نشان‌دهنده قدرت و شجاعت اوست.

برداشت: زمانی که او لباس جنگی افراسیاب را دید، گویی تمام هوش و حواسش را از دست داد و حیران ماند.

برداشت: یکی از ابرازهای قدرت و زیبایی، از دستان، پاها و یال او به وضوح دیده می‌شود که به مانند یک نجات‌دهنده یا پروردگار درخشنده بر گردن او نمایان است.

برداشت: مثل طوس و گودرز که نیزه به دست دارند، و همچون گرگین و گیو که سوار و آماده هستند.

برداشت: مانند بهرام و زنگهٔ شاداب، شبیه فرهاد و برزین که دلیران جنگی هستند.

برداشت: این لشکر از سرفرازان و دلیران جنگ است که همه در دست خود نیزه و شمشیرهایی از نوع هندی دارند.

برداشت: همه ناگهان از جا بلند شدند و مانند پلنگان آماده و آراسته به نظر می‌رسیدند.

برداشت: گیو در میدان نبرد به گونه‌ای رفتار کرد که مانند شیری بود که شکاری را گم کرده و از آن بی‌خبر است.

برداشت: در اینجا شخصی با شدت و قدرت به اطراف خود ضربه می‌زند و سعی می‌کند در همه جا تأثیر بگذارد. او به طور مداوم و با انرژی بالا، قدرت و توان خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: جنگجویان چین از دست رزمنده‌ای فرار کردند و سالار توران حیرت‌زده شد.

برداشت: افراسیاب از قدرت رستم هراسید و به خاطر کینه‌اش هیچ شتابی برای انتقام گرفتن نشان نداد.

برداشت: سپاه با شدت و قوت به پیش می‌رود و با صدای نرم و دلنشین، گرم گوان را از میان سپاه صدا می‌زند.

برداشت: از سرزمین توران بسیاری از سران کشته شدند، و سرنوشت گردنکشان تغییر کرد.

برداشت: افراسیاب از پیران پرسید که آیا این دشت مکانی برای جنگ است یا جایی برای خوابیدن؟

برداشت: ما در میدان جنگ به دنبال دلاوران رفتیم و قوی‌ترین‌ها را پیدا کردیم.

برداشت: اکنون دشت را می‌بینم که هیچ نشانی از نبرد و جنگ در آن نیست و تنها سکوت و آرامش حاکم است.

برداشت: تو از میان مردان توران، شخصیتی به یاد ماندنی و مشهور هستی؛ تو کسی هستی که در جستجوی دنیا و چالش‌های آن هستی.

برداشت: باید با سرعت و دقت عمل کنی و به سرعت از کنار آن‌ها بگذری و به کار خودت بپردازی.

برداشت: اگر به پیروزی دست یابی، ایران به تو تعلق دارد و تو دارای قدرت و استواری همچون پلنگ و چنگال همچون شیران خواهی بود.

برداشت: وقتی که پیران این خبر را از افراسیاب شنید، دلش به شدت از خشم و ناراحتی آتش گرفت و مضطرب شد.

برداشت: با نام بزرگ از دلیران ترک که به خوبی شمشیر می‌زنند، هزاران بار جنگ می‌کنیم.

برداشت: وقتی آتش به دلاوری حمله کرد که او به خاطر آن قدرت جنگ و شکست دشمن را داشت.

برداشت: تو گفته‌ای که تهمتن با لب‌ها و دستان خود، قدرتی از خورشید گرفته و به ما نشان داده است.

برداشت: اسب را به حرکت درآورد و صدایی بلند شد، همچون زمانی که دریا به تقلای خود برمی‌خیزد.

برداشت: لجستیکی از سپر به همراه تیغی هندی در دست، به خاطر نامداران، دو سود و فایده را از آنان گرفت.

برداشت: افراسیاب به دوردست نگاه کرد و به فرماندهان مشهور خود چنین گفت.

برداشت: اگر تا شب این نبرد ادامه داشته باشد، در میان شجاعان و دلاوران خللی ایجاد نخواهد شد.

برداشت: نباید در این نبرد و جنگ، به جای انتظار کشیدن، فقط بمانیم و ببینیم چه پیش می‌آید.

برداشت: از کسی درباره محل جنگی پرسیده شد که در آن چندین نبرد شجاعانه در حال وقوع است.

برداشت: در حالی که در حال نوشیدن هستی، به گیو فکر می‌کنی و همه چیز را برای جنگ با رستم آماده می‌کنی.

برداشت: همیشه در یاد من ایران است، جایی که مانند آتش و باد، او (یاد او) جلوه‌گر است.

برداشت: خبر به الکوس رسیده که سالار توران چه اقداماتی انجام داده است.

برداشت: شبرنگ را به خون شسته، بی‌تردید چنگ را به حرکت وامی‌دارد.

برداشت: شخصی به همراه او از گروه سواران و جنگجویان خارج شد و تعداد جنگجویان بیشتر از هزار نفر بود.

برداشت: همه با شمشیرهای خود به شکوه و عظمت درآمدند و در حالی که زره و سپر به همراه داشتند، برای نبرد آماده شدند.

برداشت: کسی که به میدان جنگ می‌رسد، همواره آماده است و با سرعت و چابکی خود، به جلو می‌آید.

برداشت: رستم از نیرومندی خود آگاه است و با شناختی که دارد، مطمئن است که او از نسل قهرمانان و نیرومندهاست.

برداشت: دوستان به هم پیوسته و متحد شده‌اند، مانند فیل نیرومند و شیر غمگین که در کنار یکدیگر قرار دارند.

برداشت: سناندار نیزه، دل شیر را از شدت ترس به دو نیم کرد.

برداشت: دستش را بالا برد و شمشیر را از میان کشید؛ ناگهان زمین از زیر سران ناپدید شد.

برداشت: از کسانی که برای انتقام می‌جنگند، تیغ‌ها بر هم فروریخت و به سمتی رفتند که مانند باد، دست‌ها را به حرکت درآورند.

برداشت: تیر را مانند گرزی بزرگ به زمین انداخت که زواره از ترس او دچار ناامیدی شد.

برداشت: سوار بر اسب از زخم‌هایش بی‌حال و بی‌هوش به زمین افتاد.

برداشت: کمان به شدت کمانه کرد و تیرش به سمت او آمد و خواست که سرش را از بدنش جدا کند.

برداشت: رستم برادری را که همچون آتش خشمگین است، مشاهده کرد و به سوی او rushed کرد.

برداشت: یک نفر به الکوس (شخصی) فریادی بلند زد و در آن لحظه، دستش ضعیف شد و شمشیرش از دستش افتاد.

برداشت: وقتی الکوس صدای رستم را شنید، دلش به او گفت که این صدا از وجود رستم سرچشمه می‌گیرد و او واقعا موجودی پرتوان و شجاع است.

برداشت: او بر زین سوار شد و همچون باد به سرعت حرکت کرد، اما یاد مردانگی و شجاعت از او رخت بربست.

برداشت: رستم به او گفت که تو هنوز تجربه نبرد سختی مثل چنگال شیر را نداشته‌ای، به همین دلیل است که دلیرانه رفتار نمی‌کنی.

برداشت: زین را بر دوش خود احساس کرد که به خاطر جراحت‌هایش پر از خون شده و شمشیرش در دستش باقی مانده است.

برداشت: در این بیت، شاعر به تصویر کشیدن صحنه‌ای از جنگ پرداخته است. او می‌گوید که تیر و کمان به حالت آماده‌باش درآمده و جنگجویان با زره و لباس‌های مخصوص خود، آماده‌ی نبرد هستند. به نوعی، احساس جدیت و آمادگی برای مقابله با دشمن را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: کسی به کمربند او نیزه‌ای زد و از دامن او به‌هیچ‌وجه پیوندش قطع نشد.

برداشت: یکی از قهرمانان، در نبرد ضربه‌ای به دشمن زد و بر اثر آن، کلاه‌خودش به خون آغشته شد.

برداشت: دو لشکر به یکدیگر نگاه می‌کنند و متعجب‌اند که در این میدان نبرد، فرماندهی با نیزه خود از زین اسبش بلند شده است.

برداشت: او را روی زمین انداخت مثل کوه بزرگی که پر از ترس است، و جان گروه توران به شدت تحت تاثیر قرار گرفت.

برداشت: در این خط، سخن از هفت تن دلاور و شجاع است که برای نشان دادن قدرت و bravery خود، شمشیر به دست گرفته‌اند و به میدان جنگ می‌روند. همچنین، برای شرکت در این نبرد، ندا و فریادهایی از خود سر می‌دهند که حالتی از غرور و شجاعت را به تصویر می‌کشند.

برداشت: پس قهرمانان با شجاعت و قدرت خود، وزنه‌های سنگینی را بر دوش گذاشتند و آماده نبرد شدند.

برداشت: لشکر آن‌چنان به حرکت درآمدند و جا را ترک کردند که هیچ اثری از سر و پای آنها پیدا نبود.

برداشت: چندین تن از جنگجویان را به قتل رساندند، به‌طوری که زمین به رنگ لعل درآمد.

برداشت: به مانند فیل‌ها در هر مکان پراکنده ‌شده‌اند، چه با جسم و چه بدون جسم، همگی سرها را جدا کرده‌اند.

برداشت: در میدان نبرد، دیگر جایی برای جستجو و گشتن باقی نمانده و راهی برای عبور سپاه وجود ندارد.