بخش ۱۰

برداشت: دراین بیت منظور خود رستم است درحالیکه کلاه خسروی بر سر گذاشته عرق می‌ریخت و پوستین ببر بیان در بر دشت

برداشت: سالار ارژنگ، هنگامی که به لشکر نامجوی رسید، چهره‌اش را به سوی آنها نشان داد.

برداشت: یک نفر در میان جمعیت فریاد زد و تو تصور کردی که دریا و کوه به هم شکسته شدند.

برداشت: دیو ارژنگ از خیمه بیرون آمد و هنگام عبور، صدای بلندی را در گوشش شنید.

برداشت: وقتی رستم او را دید، به هیجان آمد و سوار بر اسبش به سمت او رفت، مانند آذرگشسب.

برداشت: او با جست و خیزی شجاعانه، سر و گوش دشمن را به دندان گرفت و به قدری دلیر بود که سر او را از تن جدا کرد، همچون شیری درنده.

برداشت: دیو سر خود را پر از خون به زمین انداخت و از آن سوی، جایی که جمعی حضور داشتند، دور شد.

برداشت: زمانی که دیوان، گوپال را دیدند، دل‌هایشان به خاطر قدرت و تسلط او از شدت احساس تحت فشار قرار گرفت.

برداشت: آنها هیچ‌گاه به یاد منزل و سرزمین و زادگاه پدر بر فرزند نمی‌نگرند و در پی یافتن راهی هستند.

برداشت: شخصی که به دنبال انتقام است، شمشیر خود را بلند کرد و به طور ناگهانی از آن جمع، انتقام خود را گرفت.

برداشت: وقتی که پیروز، که در دنیا موفق است، برگشت، به زودی به کوه اسپروز رسید.

برداشت: از فرزندان، دام پر افتاده و زیر درختی بلند نشسته‌اند.

برداشت: تهمتن از فرزندان پرسید که راه به کجا می‌رسد، آن شهری که کاووس شاه در آنجا قرار دارد.

برداشت: زمانی که او این خبر را شنید، به سرعت به سمت او رفت و با شتاب در پی او دوید.

برداشت: وقتی تاجبخش به شهر وارد شد، صدایی بلند و خروشی مانند رعد و برق از او برخاست.

برداشت: پادشاه به ایرانیان گفت که دوران سخت و دشواری بر ما گذشته است.

برداشت: صدای زیبای من به گوش روح شنیده می‌شود و این صدا دلم را شاد و سرزنده کرده است.

برداشت: در زمان قباد، این صدا و شور و هیاهو ایجاد نشد. او کجا با پادشاه ترکان جنگ کرد؟

برداشت: شخصی در زمان او به طالمند و دانشمند بزرگی آمد که شجاعت و دلیری خاصی داشت.

برداشت: پیلتن به کاووس نزدیک شد و همه‌ی افراد برجسته و سرفراز دور هم جمع شدند.

برداشت: شخصی بسیار فریاد می‌زند و از او می‌خواهد که درباره دردها و مشکلات طولانی‌اش توضیح بدهد.

برداشت: کاووس شاه او را در آغوش گرفت و از زال پرسید و درباره سختی‌های سفر سوال کرد.

برداشت: او به او گفت که به صورت پنهانی از این جادوگران حرکت کن و باید اسبش را به راه بیندازد.

برداشت: وقتی خبر آمدن دیو سپید به گوش می‌رسد، بدان که زمین از وجود ارژنگ (دیو سیاه) خالی شده است.

برداشت: وقتی که پیلتن به کاووس نزدیک شد، همه مردان دلیر و جنگجو جمع شدند.

برداشت: تمامی زحمت‌ها و دردهای تو به هدر خواهد رفت، زیرا دنیای پراز لشکر و فریب‌هایش، بر تو غلبه خواهد کرد.

برداشت: اکنون به دنبال مسیر خانهٔ دیو برو و با تلاش و کوشش، بدن و سلاح خود را آماده کن.

برداشت: اگر یار تو خداوندی پاک باشد، تو می‌توانی کناره‌ی جادوگران را به خاک برسانی.

برداشت: برای عبور از هفت کوه، باید از میان دیوان و گروه‌های مختلف گذر کرد.

برداشت: اگر به غاری بروی، آنجا ترسناک و وحشت‌آور است، همانطور که شنیده‌ام، پر از ترس و نگرانی است.

برداشت: در مسیرت با نرگس کم‌جان و بی‌نیرو، نبردهای سختی وجود دارد که مانند پلنگی قوی و تنومند شکل گرفته‌اند.

برداشت: در درون غار، موجودی بزرگ و ترسناک به نام دیو سپید وجود دارد که لشکری از موجودات به خاطر آن پر از نگرانی و انتظار هستند.

برداشت: آیا می‌توانی او را ویران کنی، در حالی که او رهبری می‌کند و پشتوانه سپاه است؟

برداشت: چشم‌هایم از غم به تیرگی رفت و در این تاریکی، دیدگانم به سکوتی خیره مانده‌اند.

برداشت: پزشکان برای درمان او تلاش کردند و به دلی پر از ناراحتی و با فکرهایی پر از زحمت، امیدوار بودند.

برداشت: یکی از مردان حکیم و پزشک می‌گوید که اگر خون او مانند سرشک باشد، احساساتی عمیق و رنجی در دل دارد.

برداشت: چشمی که سه قطره اشک می‌ریزد، تیرگی و غم را با خون رهایی می‌بخشد.

برداشت: پهلوان جنگ، ساز و کار را مهیا کرد و از آن مکان، حرکت را آغاز نمود.

برداشت: ایرانیا، بیدار باشید که من تصمیم دارم با دیو سپید روبه‌رو شوم.

برداشت: یکی فیل جنگی وجود دارد که در دور و برش ارتشی از نیروهای بسیار است و او راه‌حل مشکلات را به همراه خود دارد.

برداشت: اگر به من پشت کنید و به خاطر شما در تنگنا متوقف شوم، دیر یا زود دچار ذلت و افسردگی خواهم شد.

برداشت: اگر یار من، خداوندی باشد، نور هور (خورشید) را به من عطا می‌کند و ستاره نیکبختی‌ام را روشن می‌سازد.

برداشت: به جایی که قبلاً متعلق به شما بود، برگردید و همچون پادشاهان، زندگی شکوفا و پرباری را تجربه کنید.