پادشاهی زو طهماسپ

برداشت: شبی زال در شبانگاه و وقت خواب نشسته بود و درباره افراسیاب صحبت‌های زیادی کرد.

برداشت: او هم‌چنین از قهرمانان و جنگجویان سرشناسی که دارد، و هم از پهلوانان و هم‌رزمانش سخن گفت.

برداشت: می‌گفت هرچند که از جنگجویان و پهلوانان‌، بخت و اقبال‌، بلند و نیک می‌شود.

برداشت: (با این وجود) ما به یک پادشاه نیاز داریم‌؛ شاهی از نسل بزرگان گذشته و همچنین او دانش و سخن کهن را بداند.

برداشت: سپاه و لشکر همچون کشتی‌یی است که برای حرکت به باد و بادبان نیاز دارد و این هر دو‌، به‌مدد شاه و تخت شاهی به‌دست می‌آید.

برداشت: اگرچه طوس و گستهم دانا در سپاه هستند، و نیز نیروی بسیار و دلاوران بسیار داریم.

برداشت: تاج و تخت و شاهی زیبنده و مناسب این‌افراد نیست، بلکه به یک پادشاه بیداربخت و فیروزمند نیاز داریم.

برداشت: کسی که از فروغ و نور الهی برخوردار باشد، و نور دانایی و خرد از دیهیم و تاج او بتابد.

برداشت: در میان چند نفر از نسل فریدون‌، به دنبال یک پادشاه آراسته و برجسته‌ و بلندبخت گشتند.

برداشت: بهتر و شایسته‌تر از پور طهماسب که نام او «زو» بود نیافتند که هم قدرت و اراده ‌«کیانی‌» داشت و هم فرهنگ و دانش «گو».

برداشت: از قارن‌ها، موبد‌ها و مرزبان‌هایی از بامین و گرزبان، سپاهی جمع شد و رفت.

برداشت: و به زو مژده دادند که تاج و تخت فریدونی به تو نو شد (و زنده گشت)

برداشت: سپاه‌سالار دستان (زال) و همه سپاه و لشکریان‌، خواهان شما هستند، ای کسی که شایسته‌ این مقام هستی.

برداشت: وقتی او (زو) سخن موبدان را شنید، که گفته و خواسته قارن و خردمندان نیز بود.

برداشت: به نزد سپاه و لشکریان ایران آمد و تاج کیانی را بر سر نهاد.

برداشت: زال‌، شاهی را به او تبریک گفت و بر او آفرین و درود گفت (و اینچنین) زو به‌مدت پنج سال شاه بود.

برداشت: سن زو هشتاد سال بود و با داد و عدل و نیکویی جهان را آباد کرد.

برداشت: سپاه و لشکریان را از بدی بازداشت و دور نگه داشت زیرا که با یزدان پاک‌، پیمان و رازی (در این‌باره‌) داشت.

برداشت: اجازه نداد کسی را زندانی کنند و دیده نشد افراد زیادی کشته شوند.

برداشت: اما قحطی و خشکسالی در جهان گرفته بود و خاک بی‌آب و گیاه تشنه بود.

برداشت: هیچ بارانی نبارید و چنان (قحطی) شد که مردم (به‌جای مَن) نان را با (وزن) درهم می‌خریدند.

برداشت: دو لشکر بر آن گونه تا هشت ماه در روبروی هم به‌جنگ ایستاده بودند.

برداشت: نه روزی نبرد و جنگ بزرگی در گرفت و نه یک روز پهلوانان و سران به (تک و تن به‌تن) جنگیدند.

برداشت: از قحطی و گرسنگی چنان شد که لشکر از هم گسست.

برداشت: در هر دو سوی جنگ‌، لشکریان هم‌رای و هم‌زبان شدند که این قحطی و بلای آسمانی از کردار بد ماست.

برداشت: از هر دو لشکر فریاد و بیداد برخاست و فرستاده و نماینده‌ای را نزد زو فرستادند.

برداشت: که اگر بهره ما از این دنیای فانی جز درد و غم و رنج نیست.

برداشت: بیایید تا همدیگر را ببخشیم و آشتی کنیم و (به‌جای دشمنی) به هم درود بگوییم.

برداشت: نام‌داران و سران از ادامه جنگ منصرف شدند زیرا از تنگی و قحط‌سالی‌، وقت و فرصتی نمانده بود (که جنگ را ادامه دهند)

برداشت: رای و نظر هر دو بر این شد و توافق کردند که جنگ و دشمنی‌های کهنه را کنار بگذارند.

برداشت: جهان را از روی رسم و آیین و دادگرانه تقسیم کنند و از کار (و اختلافات) گذشته حرفی به‌میان نیاورند.

برداشت: از دریای پیکند تا مرز تور و دور و نزدیک را.

برداشت: یک سر تا چین و ختن (و اختیار تقسیم‌) را بر آن دو انجمن سپردند.

برداشت: تا مرز خرگاه‌، مرز و سرزمین زال شد.

برداشت: و از این سوی (خرگاه) ترکان نیایند؛ بدین گونه قلمرو شاهی را تقسیم کردند.

برداشت: زو (پس از آن) به‌سوی پارس لشکر راند‌، با آنکه پیر بود جهان را آباد و تازه کرد.

برداشت: زال هم سوی زابلستان شد‌، جهانی از مردم به شادی یکدیگر را در آغوش گرفتند.

برداشت: باران بر کوهستان بارید و زمین پر رونق شد. (یا کوه‌ها پر از فریاد شادی و رعد (صدای دهل) شد و زمین پر از رنگ‌ها، بوها و زیبایی‌های جشن شد)

برداشت: جهان مانند یک عروس شاداب و آراسته شد و چشمه‌ها و باغ‌ها پر از آب روان و پاک شد.

برداشت: وقتی که مردمان خوی پلنگی و درندگی پیشه کنند جهان بر آنها تار و تنگ خواهد شد و قحطی خواهد شد. (خوی پلنگی مجازا به معنی دروغ و ریا و دو رنگی نیز هست زیرا پلنگ و پوستش به دورنگی معروف است)

برداشت: زو بزرگان را جمع کرد و خدای را سپاس و آفرین تازه گفت.

برداشت: زیرا آن گشایش و فراوانی که پس از قحطی و تنگی رسید خدای جهان‌آفرین راه چاره‌اش را نمود.

برداشت: در هر طرف جشنی برپا کردند و دل‌ها را از کینه و نفرین پاک کردند.

برداشت: تا پنج سال اینچنین بود و هیچ‌کس از درد و رنج خبر نداشت.

برداشت: بخت و اقبال ایرانیان ‌کندرو شد و آن شاه دادگستر یعنی زو درگذشت.