بخش ۱۳

برداشت: وقتی اغریرث از آمل به ری آمد و شاه ‌(اسفندیار‌) از آن کارها باخبر شد.

برداشت: به او (اغریث) گفت‌: این چه فتنه‌ای است که انگیخته‌ای‌؟ چرا شیرینی را با تلخی آمیخته‌ای؟

برداشت: قبلا به تو هشدار دادم و گفتم که نبرد و کش جای خرد و هوش نیست.

برداشت: جنگنجو در جنگ از دانش کمک نمی‌گیرد و از آن نجات نمی‌یابد و میدان جنگ جای شرم و آبرو نیست.

برداشت: مرد جنگی به عقل و خرد‌، برتری نمی‌یابد، زیرا هیچگاه خشم و جنگ را با فهم و خرد نمی‌توان آمیخت.

برداشت: به افراسیاب پاسخ داد که کمی شرم و حیا داشته باشد.

برداشت: هر زمان که فرصت بدی به دستت برسد، از خدا بترس و به کسی بدی مرسان.

برداشت: که این مقام تاج و تخت‌، بسیار بعد از تو آدم خواهد دید و بر هیچ‌کس نمی‌ماند.

برداشت: یکی پر از خشم است و دیگری پر از هوش و خرد؛ خرد کی سزاوار سر دیو است؟

برداشت: در جواب او‌، سپهبد (اسفندیار) به شدت خشمگین شد، مانند فیل مست، و به مقابله برخواست و با شمشیر پاسخ داد.

برداشت: آن نادان سنگدل‌، برادر را از وسط به دو‌نیم کرد‌.

برداشت: زمانی که خبر ماجرای (مرگ) اغریث به زال دلاور رسید. (سوار در اینجا مجازا یعنی دلاور و مرد جنگ)

برداشت: او گفت که اکنون بخت و اقبال او (اسفندیار) تغییر کرده است و زندگی‌اش خراب و سرانجام مقام و منزلتش ویران خواهد شد.

برداشت: نای جنگ را به صدا درآورد و کوس‌ها را بر اسب‌ها بست، هر چیز را برای جنگ آماده کرد،  لشکری آراست (گِرد و منظم)، مانند چشمان یک خروس.

برداشت: سپهبد به سمت پارس حرکت کرد و با خشم و دلی پر کینه به‌راه افتاد.

برداشت: به وسعت سرزمین بین دو دریا‌، از لشکر پر شد و گرد و غبا لشکر تا ماه و خورشید رفت.

برداشت: وقتی که افراسیاب فهمید که دستان جنگاور چه قصدی کرده است.

برداشت: به سوی خوار ری لشکری آورد و صف‌آرایی و مقاومت کرد.

برداشت: شب و روز در جنگ بود گویی که جهان بر او تنگ شده است.

برداشت: جنگجویان فراوانی از هر دو سوی جنگ کشته شدند که همه سرآمد و نامدار و جنگاور بودند.