بخش ۷

برداشت: وقتی نوذر خبر رفتن قارن را شنید، به سرعت پی آن رفت و از پشت سر به او نگاه کرد و به تعقیبش پرداخت.

برداشت: شاید تا زمانی که روزهای تلخ و سخت به پایان برسند، آسمان او را زیر پا نگذارد.

برداشت: وقتی افراسیاب از حرکت او به سمت بیابان آگاه شد، متوجه شد که به آن سو رفته است.

برداشت: ارتش برای گردهمایی آماده شد و پویندگان راه را در پیش گرفتند. همچون شیری که از پشت خود را نشان می‌دهد و به شتاب می‌تازد.

برداشت: زمانی که وضع بر شهریار تنگ و سخت شد، او متوجه شد که باید به سرعت عمل کند و آماده جنگ و نبرد باشد.

برداشت: به آن شیوه که تلاش می‌کند تا راهی پیدا کند، به این منظور که بر سر فردی که کلاهی ندارد، برود.

برداشت: شب تار به پایان رسید و آفتاب بلند شروع به درخشش کرد، در حالی که نوذر در کنار افراسیاب در حال حرکت بود.

برداشت: در نتیجه ی نبردها و درگیری‌ها، نوذر، فرمانروای نامدار، سرانجام به دام افتاد و از تیره‌ی سواران به شدت آسیب دید.

برداشت: تو به من گفتی که دیگر جایی بر روی زمین برای خود و نامداران نمانده است، چون ما هزار و دویست نفر از کسانی هستیم که به زمین آمده‌ایم.

برداشت: بسیاری از افراد تلاش کردند و فرار کردند، اما در پایان به دام مشکلات گرفتار شدند.

برداشت: او توانسته است که لشکری را به اسارت درآورد و به دست پادشاه قدرتمند بسپارد.

برداشت: اگر با تو آسمان هم به رازی نشیند، باز هم از چرخش و گردش او اجازه‌ای نخواهی گرفت.

برداشت: او هم مقام و عزت بزرگ می‌دهد و هم مشکلات و سختی‌ها را به همراه می‌آورد.

برداشت: گاهی از دشمن می‌توان نکته‌های مهمی را آموخت و هم از دوست. بعضی وقت‌ها باید به عمق موضوع نگاه کرد و گاهی فقط به ظاهر آن بسنده کرد.

برداشت: اگر سرت را به ابرهای تیره بسابی، در نهایت به خاک برمی‌خوری و همان‌جا می‌نشینی.

برداشت: پس از آن، افراسیاب دستور داد تا از غارها، کوه‌ها، بیابان‌ها و آب‌ها مراقبت کنند.

برداشت: باید تلاش کنید تا کسی که در میدان جنگ است، از این جمع رها شود.

برداشت: وقتی او که قبل از این ماجرا از خواب شبانه برخاسته بود، این خبر را شنید بسیار ناراحت و آشفته شد.

برداشت: افراسیاب مشکلی برای خودش ایجاد کرد و از آن ناراحتی، آرامش و خواب خود را از دست داد.

برداشت: او از درد و رنجی که داشت، به خاطر قارن آزاد شد و این موضوع باعث شد که در دلش ناامیدی و بدگمانی ایجاد شود.

برداشت: او به ویسهٔ معروف گفت که دلش را به مرگ پسرش سخت کند.

برداشت: وقتی که کاوه برای جنگ به میدان آمد، پلنگ از سرعت و شجاعت او متوقف شد.

برداشت: تو باید بروی و خود را آماده کنی؛ کسی به اندازه یک لشگر هنرمندانه به میدان آمده است.