بخش ۲۰

برداشت: سلطان بزرگ با اراده‌ای محکم گفت: "شما هر چه که گفتید، همه‌اش را در دل نگه دارید."

برداشت: آن زمان منوچهر شاه زال را صدا زد و از او خواست سخن بگویند.

برداشت: برای اینکه از زال چند چیز بپرسند از جمله حرف های مربوط به گذشته.

برداشت: خردمندان بیدار و باهوش، همانند زال، به همراه موبدان معروف نشستند.

برداشت: موبدی از زال پرسید که آیا او می‌تواند راهی برای انتخاب و تشخیص خرد پیدا کند.

برداشت: از میان دوازده سرو خوش قامت و بلند که در این باغ رشد کرده‌اند، یکی از آن‌ها به‌خصوص سرزنده و با شادابی خاصی درخشیده است.

برداشت: هر کسی بر اساس دانش و آگاهی خود، ویژگی‌هایی را به خوبی نشان می‌دهد و در زبان فارسی هم، هر کلمه یا جمله‌ای که بیان می‌شود، با دقت و احساس در معانی آن نمایان است.

برداشت: دیگری از موبدان گفت: ای کسی که با افتخار و شجاعت سوار بر دو اسب با ارزش و تندرو هستی.

برداشت: یکی از آنها به مانند دریای پر تلاطم و عمیق است و دیگری مانند بلور شفاف و درخشان که درخشش آبی دارد.

برداشت: بشتابید، زیرا هر دو در حال تند رفتن هستند و هرگز یکدیگر را پیدا نخواهند کرد.

برداشت: سدیگر سوال کرد که سی سوار کجا می‌توانند بر شهریار عبور کنند؟

برداشت: هرگاه یکی از تعداد زیاد افراد کم شود و تو دوباره آن‌ها را بشماری، تعداد همانطور که بود باقی می‌ماند. اگر به افراد نگاه کنی، تغییر خاصی را احساس نمی‌کنی.

برداشت: در اینجا به زیبایی و سرسبزی یک دشت اشاره می‌شود که پر از علف و جویبارهای روان است. این تصویر نشان‌دهندهٔ طبیعتی سرزنده و شاداب است که چشم‌انداز خوشایندی را به وجود می‌آورد.

برداشت: مردی با داس بزرگی به سمت مرتع بزرگ وارد می‌شود.

برداشت: آن گیاه خشک و تر، هیچ تأثیری از آن کار نخواهد گرفت و آن را ترک خواهد کرد.

برداشت: سخن دیگری به میان آمد که دو سرو بلند را از دریا با موجی به سوی غروب می‌برند.

برداشت: یک پرنده‌ای دارند که در شب نمی‌تواند بر روی بام بپرد و باید از آن پایین بیفتد.

برداشت: وقتی که از این حال و روز رهایی یابد، برگ‌های خشک به زمین می‌افتند و بوی خوش مشک را پخش می‌کنند.

برداشت: از دو چیز، یکی همیشه پرآب و سرزنده است و دیگری پژمرده و غمگین شده است.

برداشت: از من بپرسید که در کوه‌ها یک شهر کوچک محکم و استوار پیدا کرده‌ام.

برداشت: مردم با شادی و سرزندگی از شهر کوچ می‌کنند و به دشت خشک و بی‌حاصل می‌روند.

برداشت: سازندگان بناهایی عالی و زیبا ساختند، که سبب شد تا مردم آن‌ها را ستایش کنند و در برابرشان سر تعظیم فرود بیاورند.

برداشت: در این جهان، هیچ‌کس به یاد سخنان شیرین و دلنشین آنان نمی‌افتد و از یادشان نمی‌رود.

برداشت: یک پرنده از این دیار ناگهان پر می‌کشد و با پروازش، همه چیز را از پنهان بودن بیرون می‌آورد.

برداشت: این جمله به این معناست که نیازی به سرزمین‌های ایشان نیست، بلکه همفکران و دوراندیشان می‌توانند به خوبی به این نیاز پاسخ دهند و مشکلات را حل کنند.

برداشت: به طور مستقیم و صریح این سخنان را بیان کن و در مکان مناسب آنها را جستجو کن.

برداشت: اگر این رازها را فاش کنی، می‌توانی از خاک تیره، عطر خوش سارا را به وجود آوری.