بخش ۱۸

برداشت: به این ترتیب، خبری به پادشاه رسید که زال سام سوار از راه می‌رسد.

برداشت: همه شورشیان و سرکشانی که در دوران سلطنت حضور داشتند، به او احترام گذاشتند و به او روی آوردند.

برداشت: زمانی که به نزدیکی کاخ شاه رسید، راه را برای او باز کردند.

برداشت: وقتی که به حضور شاه رسید، زمین را بوسید و از او ستایش کرد.

برداشت: در گذشته، شاهی که به خجالت و حیای خود معروف بود، دلی را به زمین نهاد و به آن توجه کرد.

برداشت: دستور داد که گرد و غبار از چهره‌اش پاک کنند و بر او عطر و مشک بپاشند.

برداشت: پادشاه بزرگ و محترم به تخت نشسته بود و از او پرسش کرد.

برداشت: این بیت به توصیف کسی می‌پردازد که با عزمی راسخ و استقامت در برابر چالش‌ها و سختی‌ها ایستاده است. او همچون مردان شجاع و مستقل در مسیری پر از مشکلات و موانع قرار دارد و با قدرت با بادها و طوفان‌ها مقابله می‌کند.

برداشت: آنگونه که تو هستی، دیگران همگی بهتر از تو به نظر می‌رسند، اما بدون تو، همه آنها رنج می‌کشند و خوشحالی‌شان از بین می‌رود.

برداشت: او نامهٔ قهرمان را از دستش گرفت و با خوشحالی و روحیه‌ای شاداب خندید.

برداشت: به محضی که پاسخ را خواند، دوباره گفت که اندوهی که به دل می‌افزاید، باعث می‌شود که درد و رنج بیشتری به همراه داشته باشد.

برداشت: اما در این نامهٔ دلنشین که سام پیر با درد دلش نوشته است، بیان شده است.

برداشت: با وجود اینکه دل من پر از غم و اندوه است، سعی می‌کنم که دیگر به مسائل و مشکلات زندگی فکر نکنم.

برداشت: اگر این به آرامش تو ختم می‌شود، پس من همه‌چیز را برای تو فراهم می‌کنم و به آرزوهایت می‌رسانمت.

برداشت: برای مدت کوتاهی به شادی بپرداز، تا من بتوانم با تفکر و اندیشه خوب، به کار تو رسیدگی کنم.

برداشت: خدمتکاران، سفره‌ای پر از غذا و اشرافی که برای پادشاه آماده شده بود را برداشتند و زال، که نماینده‌ی قدرت و شکوه است، در آنجا نشسته بود.

برداشت: شاه دستور داد تا شخصیت‌های برجسته و سرشناس همه دور هم نشسته و به مهمانی کنار سفره‌ی شاه بیایند.

برداشت: وقتی از سفره‌ی خسرو برخوردار شدند، در جایگاه دیگری تخت و مقام جدیدی می‌آفریدند.

برداشت: وقتی که می نوشید، پسرِ سام به شهرت رسید و بر روی اسب زرین خود نشسته بود.

برداشت: او رفت و در تاریکی شب با اندیشه‌های عمیق و دل پر از سخنان، در مسیر خود پیش رفت.

برداشت: در سپیده‌دم، شخصی با قدرت و استقامت به سمت منوچهر، که پیروز و موفق است، آمد و کمر خود را بسته بود.

برداشت: پس از بازگشت پادشاه، او به آرامی و در خفا از او ستایش کرد و از کارهایش قدردانی نمود.