بخش ۶ - در آفرینشِ ماه

خداوندِ حکیم برای شب‌های تیره نیز چراغی آماده کرده است تا تاریکیِ مطلق بر زمین حاکم نباشد؛ پس تو نیز از این نظم درس بگیر و تا می‌توانی از بدی‌ها روی برگردان. این چراغِ آسمانی (ماه) در یک گردشِ سی‌روزه، جهانِ تیره را روشن می‌کند. در آغازِ ماه، این کوکبِ شب‌فروز، بسیار باریک و زرد‌رنگ در آسمان ظاهر می‌شود، چنان‌که گویی از شدتِ ضعف خمیده شده است. این هلالِ نازک که مانندِ قامتِ عاشقانِ غمگین خمیده است، در شب‌های نخست، لحظه‌ای کوتاه خود را نشان می‌دهد و زود ناپدید می‌شود. اما هر چه شب‌ها می‌گذرند، نمایشِ او در آسمان طولانی‌تر و نورش بیشتر می‌شود، تا آنکه پس از گذشتِ دو هفته، به قرصی کامل و تمام‌عیار تبدیل می‌گردد. پس از آنکه کامل شد، دوباره رو به کاستی می‌رود و هر شب باریک‌تر می‌شود تا به همان شکلِ نخستین بازگردد و به خورشید نزدیک‌تر شود. خداوندِ دادگر، سرشتِ ماه را این‌گونه نهاده است و تا جهان باقی است، بر همین آیین خواهد چرخید.