رباعی ۱۴۳

این شعر به مسأله گذر زمان و چگونگی زندگی اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که به خودپرستی نپردازد و به فکر هستی و نیستی باشد. او به این نکته تاکید می‌کند که چون زندگی همراه با غم است، بهتر است انسان از آن لذت ببرد؛ چه در خواب باشد و چه در حالت مستی. در واقع، شاعر پیشنهاد می‌کند که بهتر است به جای نگرانی، از لحظات زندگی بهره‌برداری شود.