دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

رباعی ۱۴۰

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

خیام! اگر ز باده مستی، خوش باش

با لاله‌رخی اگر نشستی، خوش باش

۲

چون عاقبتِ کار جهان نیستی اَست

انگار که نیستی، چو هستی، خوش باش

بازگشت به سروده‌های خیام