رباعی ۱۳۶

این ابیات اشاره به بی‌ارزشی زندگی بدون لذت و شادی دارند. شاعر می‌گوید که اگر می و ساقی نباشند، دنیا هیچ ارزشی ندارد. حتی با دیدن اوضاع جهان، متوجه می‌شود که تمام لذت‌ها و خوشی‌ها بی‌معنا و در نهایت هیچ هستند. به عبارت دیگر، او تأکید دارد که عشق و نوشیدن می، ضروریات زندگی‌اند و بدون آن‌ها، همه چیز بی‌معناست.