دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

رباعی ۱۳۴

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

با باده نشین که مُلْکِ محمود این است

وَزْ چنگ شنو که لحنِ داوود این است

۲

از آمده و رفته دگر یاد مکن

حالی خوش باش زانکه مقصود این است

بازگشت به سروده‌های خیام