* تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بیباکی
مِی نوش چو در جهانِ آفتناکی
دربارهٔ این سروده
این شعر به زیبایی و ناپایداری زندگی زن اشاره دارد. شاعر به این موضوع میپردازد که زندگی مانند زیر آسمان بیپناهی است و با وجود سختیها و آفات دنیا، باید از لحظات زندگی لذت برد. او همچنین به این نکته اشاره میکند که در نهایت همه افراد به خاک برمیگردند و بنابراین باید به اهمیت و ارزش لحظات شادی و زندگی توجه کرد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چون اوّل و آخِرت به جز خاکی نیست،
انگار که بر خاک نهای، در خاکی!