دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

رباعی ۱۲۸

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی

اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی

۲

مِی خور، مخور اندوه که گفتهاست حکیم

غم‌های جهان چو زَهر و تِریاقش می

بازگشت به سروده‌های خیام