رباعی ۱۲۵

در این شعر، شاعر به اهمیت شادی و لذت‌بردن از زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید در دنیای ناشناخته، با خوشدلی بنوشیم زیرا زندگی پر از مشکلات است. زمانی که نوبت به ما می‌رسد، نباید آه بکشیم، چرا که زندگی مانند جامی است که همه را در نوبت خود می‌چشاند و باید از آن بهره‌برداری کرد.