رباعی ۱۲۲

شاعر به زیبایی به بهار و نوروز اشاره می‌کند و از لاله‌ها می‌گوید. او از خواننده می‌خواهد که با خوشحالی و خرمی، از زندگی لذت ببرد و در حالی که زمان در حال گذر است، از فرصت‌ها بهره‌برداری کند، زیرا زندگی ناگهان به پایان می‌رسد و انسان را مانند خاک پست می‌کند.