رباعی ۱۰۷

این ابیات نشان‌دهنده‌ی دل‌تنگی و پوچی زندگی هستند. شاعر به جهان و عمر خود می‌نگرد و می‌بیند که هیچ چیز در دست ندارد. علیرغم اینکه شمع شادی است، وقتی خاموش می‌شود، چیزی به جای نمی‌گذارد. همچنین، اگرچه او مانند جام جمشید است، ولی وقتی بشکند، هیچ چیزی از خود باقی نمی‌گذارد. در کل، این اشعار تأملاتی درباره‌ی بی‌اعتباری زندگی و ناپایداری لذت‌ها و دستاوردها هستند.