از من رَمَقی به سعی ساقی مانده است
وَزْ صحبتِ خلق، بیوِفاقی مانده است
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات احساس خستگی و بیحوصلگی خود را بیان میکند. او از عدم توافق با مردم و احساس کمبود انرژی در خود سخن میگوید و میگوید که تنها یک جام شراب باقی مانده و از عمرش هم نمیداند چه چیز باقی مانده است. به طور کلی، حالتی از ناامیدی و تردید در او به چشم میخورد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از بادهٔ دوشین قَدَحی بیش نماند
از عمر ندانم که چه باقی مانده است!