چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ
پیمانه چو پر شود، چه شیرین و چه تلخ
دربارهٔ این سروده
این ابیات اشاره به فانی بودن عمر و زندگی دارند. شاعر میگوید که وقتی عمر به پایان برسد، فرقی نمیکند که در بغداد باشیم یا بلخ. همچنین وقتی پیمانه پر شود، طعم آن، چه شیرین باشد و چه تلخ، دیگر اهمیت ندارد. او دعوت به خوشگذرانی میکند و میگوید بعد از ما نیز دنیا ادامه خواهد داشت و روزها به همان شکل خواهند گذشت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی
از سَلْخ به غُرّه آید، از غُرّه به سَلْخ!