رباعی ۹۳

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چون جایگاه او در این دنیا ثابت و دائمی نیست، بنابراین زندگی بدون عشق و می (شراب) بی‌معنا و خطا است. او از ادامه امید و ترس ناشی از گذشته و آینده خسته شده و می‌گوید وقتی که خود او از دنیا برود، به هیچ یک از این دو مفهوم (قدیم یا محدث) اهمیت نخواهد داد.