رباعی ۹۲

برداشت: من نمی‌دانم آیا آن‌که مرا آفرید، به من جمال و شرافتی بخشیده که مرا از اهل بهشت کرده یا به من عیبی داده که مرا به دوزخ مَی‌کشاند.

برداشت: نغمه‌ها و زیبایی‌های هنری از جمله شراب و عشق و موسیقی، همگی در یک منظر دلنواز حاضرند. اما این‌ها برای من به عنوان نعمت‌های حاضر و قابل درک‌اند، در حالی که برای تو، وعده‌های بهشت هنوز در آینده‌اند و دست نیافتنی.