رباعی ۹۰

در این شعر، شاعر بهشتی را که با حورهای زیبا توصیف می‌شود مورد اشاره قرار می‌دهد، اما خود او ترجیح می‌دهد که به جای آن به نوشیدن آب انگور بپردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که باید از لذت‌های حاضر بهره برد و به امید چیزهای نسیه و دوردست اتکا نکرد، زیرا لذت‌های نزدیک و واقعی از شنیدن صداهای دور خوش‌تر است.