هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

رباعی ۷۴

سرودهٔ خیام
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

گر من ز می مُغانه مستم، هستم

گر کافِر و گَبْر و بت‌پرستم، هستم

۲

هر طایفه‌ای به من گمانی دارد

من زانِ خودم، چنانکه هستم، هستم

بازگشت به سروده‌های خیام