رباعی ۶۶

این شعر دعوت به لذت بردن از زندگی و زیبایی‌های طبیعت است. شاعر از دل می‌خواهد که پیاله و سبو را بردارد و به باغ یا کنار جوی برگردد، زیرا زندگی همچون چرخش روزگار، بارها و بارها جوانی و زیبایی را تجربه می‌کند. در واقع، اشاره به زیبایی‌های وجود دارد که به خاطر گذر زمان ممکن است فراموش شوند، بنابراین باید از آن‌ها بهره‌مند شویم.