هر سبزه که بر کنار جویی رُستهاست،
گویی ز لبِ فرشتهخویی رستهاست؛
دربارهٔ این سروده
شعر درباره زیبایی و دلنوازی سبزهها است که در کنار جویها میرویند. شاعر با تشبیه آنها به لبهای فرشتهها، زیبایی آنها را توصیف میکند و هشدار میدهد که پا بر سر سبزه نگذاریم، زیرا این سبزهها از خاک گلها و لالهها روییدهاند و باید به آنها احترام گذاشت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
پا بر سر سبزه تا به خواری ننهی،
کان سبزه ز خاک لالهرویی رستهاست.