رباعی ۵۹

این شعر دعوت به بیداری و آگاهی می‌کند. شاعر از یک پیر خردمند می‌خواهد که برخیزد و به کودکی که در حال بازی است توجه کند. او از پیر می‌خواهد که به کودک پند دهد و به او بیاموزد که به آرامی و تدریجی رشد کند و به دانش و تجربه‌ای که کهن‌سالان دارند، توجه کند. شاعر با اشاره به مغز کیقباد و چشم پرویز نمادهایی از حکمت و بینش را معرفی می‌کند.