رباعی ۵۷

این بیت شعر بیانگر این است که وقتی جسم ما از بین می‌رود و جان ما به عالم دیگری می‌رود، تنها یک تکه خاک بر جای ما باقی می‌ماند. سپس دیگران بر روی آن خاک، خاک خودش را می‌نهند و درواقع همه ما در نهایت به خاک تبدیل می‌شویم.