این کهنه رِباط را که عالم نام است
آرامگَهِ اَبْلَقِ صبح و شام است
در این ابیات، شاعر به توصیف یک مکان کهنه و قدیمی میپردازد که به آن "عالم" گفته میشود. این مکان، محلی برای آرامش و استراحت در طول روز و شب است. همچنین به نوعی جشن و بزم اشاره دارد که بازمانده صدها شخصیت بزرگ تاریخی مانند جمشید و بهرام را در خود جای داده است. به طور کلی، این متن به یادآوری تاریخ و گذشتهای پر آشوب و پر از شخصیتها میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
این کهنه رِباط را که عالم نام است
آرامگَهِ اَبْلَقِ صبح و شام است
بزمیست که واماندهٔ صد جمشید است
گوریست که خوابگاهِ صد بهرام است!