بر مَفْرشِ خاک خفتگان میبینم
در زیر زمین نهفتگان میبینم
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به توصیف حالتی از مرگ و خواب میپردازد. او بر روی فرشی از خاک نشسته و کسانی که در زیر زمین آرامیدهاند را مشاهده میکند. همچنین، وقتی به دنیای عدم مینگرد، افرادی که هنوز به دنیا نیامدهاند و کسانی که رفتهاند را نیز میبیند. این مجموعه تصاویری از زندگی، مرگ و زمان را در ذهن شاعر تداعی میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چندانکه به صحرای عدم مینگرم،
ناآمدگان و رفتگان میبینم!