مِی خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت
بیمونس و بیرفیق و بیهمدم و جفت
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر به فردی اشاره میکند که باید از زندگی بهره ببرد و از تنهایی رنج میبرد. او هشدار میدهد که رازهای درونش را با کسی در میان نگذارد، زیرا هر لالهای که پژمرد، دوباره شکوفا نخواهد شد. به طور کل، این شعر به ناپایداری زندگی و ضرورت بهرهمندی از لحظات میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
زنهار! به کس مگو تو این رازِ نهفت
هر لاله که پَژْمُرد، نخواهد بِشْکفت!