رباعی ۳۴

این شعر به بررسی نیکی و بدی در ذات انسان و نیز شادی و غم ناشی از سرنوشت می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که نباید زندگی را به تقدیر و سرنوشت واگذار کرد، زیرا عقل و تفکر انسان از هر چیزی دیگر بالاتر و ارزشمندتر است. در واقع، چرخ زمان و تقدیر از انسان بیچاره‌تر است و باید تلاش کرد تا بر آن‌ها غلبه کرد.