* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟
تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟
دربارهٔ این سروده
این ابیات اشاره به بیفایده بودن نگرانی در مورد سرنوشت و تقدیر دارند. شاعر میپرسد که تا کی باید به چراغ مسجد و دود کنشت (مکانهای مذهبی) و همچنین به عذاب دوزخ و پاداش بهشت فکر کنیم. او تأکید میکند که همه چیز از قبل نوشته شده است و سرنوشت انسانها از ازل معین شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
رو بر سر لوح بین که اُستادِ قضا
اندر ازل آنچه بودنی بود، نوشت