رباعی ۲۸

این ابیات به بیان احساس غم و اندوه شاعر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که جهان، جز افزوده شدن غم‌ها، چیزی به انسان نمی‌دهد و از رنج‌هایی که او در زندگی می‌کشد، دیگران خبر ندارند. در واقع، آنهایی که نیامده‌اند (یعنی نسل آینده یا کسانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند) اگر بدانند که ما چه سختی‌هایی را تحمل می‌کنیم، هرگز به این دنیا پا نمی‌گذارند.