چون روزی و عمر، بیش و کم نتْوان کرد،
خود را به کم و بیش دُژَم نتْوان کرد
دربارهٔ این سروده
در این شعر بیان شده است که انسان نمیتواند روزها و عمر خود را زیاد یا کم کند. همچنین، نمیتواند با دلخوری و ناامیدی به زندگی خود ادامه دهد. کار و سرنوشت ما به انتخابهایمان بستگی دارد و حتی اگر بخواهیم، نمیتوانیم از آنچه که خودمان با دستمان ساختهایم، فرار کنیم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کار من و تو چنانکه رای من و توست
از موم به دست خویش هم نتْوان کرد