* آنکس که زمین و چرخِ اَفلاک نهاد،
بس داغ که او بر دلِ غمناک نهاد
این شعر به زیبایی و عظمت خداوند اشاره دارد، که زمین و جهان را خلق کرده و بار غم و رنج را بر دل انسانها گذاشته است. همچنین از زیباییهای طبیعی مانند لبانی سرخ و مویی مشکی یاد میکند که در جهان ایجاد شدهاند. در کل، شاعر به رابطه میان خالق و مخلوق و زیبایی و سختیهای زندگی پرداخته است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
* آنکس که زمین و چرخِ اَفلاک نهاد،
بس داغ که او بر دلِ غمناک نهاد
بسیار لبِ چو لعل و زُلفینِ چو مُشک
در طَبلِ زمین و حُقّهِٔ خاک نهاد!