چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر
جز دردِ دل و دادنِ جان نیست دگر
دربارهٔ این سروده
این شعر به بیان این نکته میپردازد که زندگی انسان در این دنیا تنها با درد و رنج همراه است و هیچ چیز دیگری به جز این احساسات وجود ندارد. شاعر معتقد است که تنها کسانی که بدون دردسر زندگی کردهاند، خوشحال هستند و آرامش دارند، زیرا آنها از زایش و مشکلات دنیا بیخبرند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خرّم دلِ آن که یک نفس زنده نبود
و آسوده کسی که خود نزاد از مادر!