رباعی ۱۸

این شعر به تامل در باره زندگی و ناپایداری آن می‌پردازد. شاعر می‌پرسد که آمدن و رفتن ما چه سودی دارد و اینکه از عمر ما چه باقیمانده‌ای است. او به سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند که در معرض چرخ روزگار سوزانده می‌شوند و به خاک تبدیل می‌شوند. در کل، شعر به گذرایی زندگی و سرنوشت انسان‌ها تأکید دارد.