رباعی ۱۷

این شعر بیانگر این است که وجود انسان و تجربیاتش تنها بر اساس بد و خوب بودن نیست. شاعر می‌گوید که اگر من به این دنیا آمدم، به خاطر خوب و بد نیست، بلکه وجود من مستقل از این مسایل است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در این دنیای خراب و فانی نه آمدن، نه بودن و نه ترک این دنیا معنایی ندارد.