رباعی ۱۳

در این اشعار، شاعر به ساقی می‌گوید که کسانی که قبلاً پیشرفت کرده‌اند، در غرور خود غرق شده‌اند. او از ساقی می‌خواهد که باده بنوشد و حقیقت را از او بشنود، و تأکید می‌کند که هر آنچه دیگران گفته‌اند، همچون باد بی‌اساس است.