رباعی ۸

این شعر به بیان حقیقتی عمیق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که حقیقت وجود از نامشخصات و پنهانی‌ها بیرون آمده و هیچ‌کس توانایی درک و کشف آن را ندارد. هر شخصی که سخنی درباره این حقیقت زده، تنها از روی آرزو و خیال گویی کرده است، و دلیل این امر آن است که هیچ‌کس واقعاً نمی‌داند چه می‌گوید.