هر چند که رنگ و روی زیباست مرا
چون لاله، رخ و چو سَرْو، بالاست مرا
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی ظاهری خود اشاره میکند و آن را با رنگ و روی لاله و قامت سرو مقایسه میکند. اما او از این موضوع نگران است که در دنیای فانی، دلیل زیباییاش چیست و آیا نقاشی که او را اینگونه آراسته، هدف خاصی داشته است یا نه.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
معلوم نشد که در طَرَبخانهٔ خاک
نقّاشِ ازل، بَهرِ چه آراست مرا؟