شمارهٔ ۴۲

ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دو

همچون من و تو، دید بسی کهنه و نو

آغاز و سرانجامِ جهان را چه کنی؟

از عمر، نصیبِ خویش، برگیر و برو!