شمارهٔ ۲۰

هم دانۀ اومید به خرمن مانَد

هم باغ و سرایْ بی تو و من مانَد

سیم و زرِ خویش، از دِرَمی تا به جوی

با دوست بخور، گرنه به دشمن مانَد