رباعی شمارهٔ ۱۷۷

این شعر به هنرمند یا سازنده کوزه اشاره دارد و او را به هشیاری دعوت می‌کند. شاعر از او می‌پرسد که چقدر می‌خواهد به گل و سرزمین خود آسیب برساند. همچنین به داستان‌های تاریخی مانند انگشت فریدون و کی خسرو اشاره می‌کند تا نشان دهد که چه‌چیزی بر دوش او است و این موضوع را به او یادآور می‌شود. به طور کلی، شعر تأکید دارد بر اهمیت مسئولیت‌پذیری و آگاهی در کار هنری.