رباعی شمارهٔ ۱۷۶

این بیت بیانگر این است که اگر کارهای آسمان بر اساس عدالت سنجیده می‌شد، اوضاع عالم بسیار زیبا و پسندیده می‌بود. اما اگر عدالت در کارها حاکم نباشد، هیچ‌کس نمی‌تواند از رنج‌ها و مشکلاتی که برای اهل فضل و اندیشمندان به وجود می‌آید، در امان باشد. به طور کلی، چگونگی دوستی و رابطه‌ی فلک (عالم) با عدالت تأثیر زیادی بر حال و احوال انسان‌ها دارد.